czwartek, 3 kwietnia 2014

(80) 6. Wyniki badań & Szok

Wiedziałam, że jest źle, ale nie wiedziałam, że aż tak. Straciłam wszystko, czego od zawsze pragnęłam, przez te głupie wyniki.” - Laura Marano.

*Oczami narratora.*
Ten dzień z pozoru wydawał się być jednym z lepszych, ale nie dla Laury i Rossa. On poprzedniego dnia stracił głos i nie wiedział co zrobić, aby go odzyskać, a przecież już dzisiaj miał się odbyć koncert R5, a ją poprzedniego dnia zawieźli do szpitala i po zrobieniu jej szczegółowych badań oczekiwali na ich wyniki, które miały zdiagnozować jej dolegliwości. Szatynka od 5 rano leżała w sali segregacji i starała się być cierpliwa. Rodzice siedzieli razem z nią. Chcieli dzwonić po Rossa, ale Laura im zabroniła mówiąc, że sama to zrobi w odpowiednim momencie. - Wy też idźcie do domu, poradzę sobie. - Zwróciła się do rodziców.
- Kochanie, nie zostawimy cię tutaj. - Powiedział ojciec dziewczyny.
- Jedźcie do domu. Jestem już dorosła, poradzę sobie. - Nadal próbowała postawić na swoim. W końcu po kilku minutach przekonała małżeństwo do powrotu do domu. Po kilku minutach w sali pojawił się lekarz i pokazał nastolatce wyniki badań. - Ale to przecież niemożliwe, to musi być jakaś pomyłka. - Powiedziała, mając w oczach łzy.
- To żadna pomyłka pani Marano, bardzo mi przykro, ale niestety jest pani chora na białaczkę, ale spokojnie, zrobimy co w naszej mocy, aby była pani zdrowa. - Powiedział lekarz, jednak to wcale nie pocieszyło szatynki. Wyszedł z sali segregacji, a dziewczyna schowała twarz w poduszkę i zaczęła gorzko płakać. - Co teraz będzie? Ross mnie zostawi, bo przecież nikt nie będzie z chorą dziewczyną. - Powiedziała płacząc. Całe jej dotychczasowe życie w tym momencie przeszło jej przed oczyma. Przypomniała się jej każda chwila spędzona z Rossem. Jej największym strachem było to, że on ją zostawi, a nie samo oblicze tej choroby. Zakazała lekarzowi cokolwiek mówić rodzicom i przyjaciołom, a ten jako, że jest ona pełnoletnia, musiał się zgodzić na jej warunki. W tym samym czasie niczego nieświadomy Ross szedł wraz z zespołem na plac, na którym miał się odbyć wyczekiwany przez wszystkich festiwal. Głos mu jeszcze nie powrócił, ale mimo to zespół zdecydował się wystąpić. Postanowili, że w razie czego, Ross będzie tylko grał, a oni będą śpiewać i grać. W kulisach za sceną byli już o 12, a koncert miał się zacząć o 14. Ross musiał odpoczywać, aby były większe szanse na odzyskanie jego głosu, ale niestety, tak się nie stało. Minuty mijały, a z głosem Rossa nie było nawet o mały procencik lepiej.
- Panie i panowie, przed wami zespół R5. - Powiedział w końcu kierujący całą uroczystością. Zespół wszedł na scenę, a Ross był chyba najbardziej zestresowany. Zajęli swoje miejsca i gdy mieli już zacząć grać, nagle ten sam głos powiedział. - R5, może dacie teraz Rossowi solówkę, tak dawno nie śpiewał sam. - Zaproponował, a to wszystko to był pomysł Cody'ego, który stał pod sceną i rozmawiał z kierownikiem, który okazał się być jego krewnym. Chciał, aby Ross ośmieszył się publicznie. Tłum zaczął skandować imię blondyna, a ten nie wiedział co zrobić.
- Wie pan, Ross.... - Zaczęła Rydel, ale Ross przerwał jej ruchem ręki. Wziął do rąk gitarę i stanął na samym środku sceny, a przed sobą postawił mikrofon. - Ross, co ty......? - Zaczęła blondynka, ale tym razem przerwał jej Cody.
- Kochana, Ross wie co robi. - Powiedział i uśmiechnął się do niej cwaniaczko.
- Tyyy. Nienawidzę cię, chcesz żeby się ośmieszył publicznie, prawda? - Powiedziała.
- Co? Nie, ależ skąd? - Powiedział i odszedł w idealne miejsce do obserwowania klęski Rossa Lyncha na żywo. Blondyn zaczął powoli grać, aż robił to coraz pewniejszy siebie. Jego rodzeństwo stało z boku i obserwowało wszystko z wielkim strachem w oczach, obawiali się tego co się teraz stanie. Przecież Ross stracił głos. Do końca życia, wszyscy by się z niego śmiali. Brązowooki nadal grał, a gdy był już coraz bliżej momentu, w którym powinien zacząć śpiewać, stało się coś dziwnego. Ross rzucił gitarę do swojego brata – Rocky'ego, a sam spojrzał na realizatora dźwięku i puścił mu oczko, a ten puścił muzykę. Po chwili z ust Rossa wydobyły się słowa piosenki. On sam był w szoku, że udało mu się zaśpiewać, a już nie wspomnę o jego rodzeństwu i Cody'm, któremu szczęka opadła aż do samej podłogi z wrażenia. Gdy reszta zespołu się otrząsnęła, podeszli do swoich instrumentów i zaczęli na nich grać. Zaśpiewali piosenki ze swojej najnowszej płyty i wszyscy bawili się tam świetnie. Jednak nagłe uzdrowienie Rossa to nie był koniec niespodzianek dla niego i jego rodziny. Gdy R5 po swoim koncercie na festiwalu wchodzili do garderoby, jeden z mężczyzn podszedł do Rossa i się przedstawił.
- Witaj, jestem Patrick Adams i jestem dyrektorem najlepszej uczelni wyższej z wydziałem muzycznym w USA. Wasz koncert był niezwykły, ale najbardziej podobał mi się twój wokal. On jest idealny do naszej uczelni. Chciałbym ci zaproponować stypendium abyś mógł się u nas kształcić w kierunku muzyki. Zgadzasz się do nas dołączyć? - Powiedział, a ta propozycja momentalnie zwaliła Rossa z nóg. To dla niego życiowa szansa, ale jeszcze nie wiedział o najgorszym. Przecież, aby osiągnąć jakikolwiek sukces trzeba wiele poświęcić i wielu się wyrzec i tak było i w tym przypadku. - Stypendium obejmuje opłacenie wszystkiego, 4-letnie studia, więc jest to zupełnie darmowe jak dla ciebie. - Dodał po chwili. Blondyn patrzył na mężczyznę ze zdziwieniem i zaskoczeniem w oczach. Z jednej strony jeszcze w to nie dowierzał, a z drugiej nie wiedział co odpowiedzieć. Gdy już miał coś powiedzieć, mężczyzna wziął głos za niego. - Uczelnia jest w Nowym Jorku, więc musiałbyś wyjechać i najlepiej jeszcze przed końcem lutego. - Rzekł i właśnie to sprawiło, że decyzja Rossa zmieniła się o 180 stopni.
- „To dla mnie wielka szansa i zapewne jedyna w życiu, ale nie mogę się zgodzić. Mam tutaj rodzinę, przyjaciół, Laurę.” - Pomyślał i już miał to powiedzieć, gdy znów przerwał mu dyrektor owej uczelni.
- Wiem, że masz tutaj rodzinę i przyjaciół, ale pomyśl co mógłbyś robić po tych 4 latach nauki w naszej uczelni. Twoja szansa na zapamiętanie cię do końca życia, a nawet dłużej wzrosłaby diametralnie. Nikt już nigdy by o tobie nie zapomniał i mógłbyś spełniać swoje marzenia bez obawy, że nikt tego nie doceni. Wiem, że o tym marzysz, bo zawsze w wywiadach podkreślasz jak ważne jest dążenie do spełnienia marzeń i realizowanie swoich celów. Nie karzę ci odpowiadać teraz, ale wiedz, że masz czas do 31 stycznia z decyzją, bo chcę wiedzieć czy szykować dla ciebie miejsce czy przeznaczyć je dla kogoś innego. To mój numer telefonu i jak już się zdecydujesz to dzwoń śmiało. Jak masz pytania to też dzwoń. - Wręczył chłopakowi wizytówkę i odszedł bez słowa. Brązowooki schował ją do kieszeni i jakby nic się nie stało udał się do garderoby, w której to przebrał się i zajął miejsce na widowni obok swojego rodzeństwa. Wszyscy bawili się tam świetnie, tylko Ross dawał wrażenie przybitego i tak było, bo nie wiedział co wybrać. Przed nim było najtrudniejsze pytanie w życiu 'Wyjechać czy zostać?', a on nie miał pojęcia jaka jest na nie odpowiedź, która mogłaby mu pomóc. Gdy ktoś zapytał 'Co się stało?' on zawsze odpowiadał, że nic tylko jest zmęczony. Festiwal skończył się około 24:00. Rodzeństwo spakowało swoje instrumenty i ubrania i pojechali samochodem do domu. Riker, który prowadził wyjął klucze ze stacyjki i razem z rodzeństwem i Ell'em wziął klamoty. Weszli do domu, zapalili światło i wszystkim poza Rosssem torby spadły z wrażenia po tym kogo zobaczyli w swoim domu.

*W następnym rozdziale*

Tajemniczy gość zostaje u rodziny Lynch na dłuższy czas. Tylko Ross się z tego cieszy i zaprasza chłopaka do swojego pokoju. Kim jest tajemniczy gość? Czy pozostali go zaakceptują? Co doprowadziło do tego, że nastolatek u nich zamieszkał? Odpowiedzi poznacie w następnym rozdziale 3 sezonu tego opowiadania.
PREMIERA JUŻ WKRÓTCE.

*************
YEAH! W końcu coś wstawiłam!!!! Cieszycie się kochani? Ja bardzo. Wena mi jeszcze jako tako nie wróciła, ale udało mi się coś napisać. Podoba się? Następny rozdział nie wiem kiedy będzie, musicie być cierpliwi, ale tak będzie do wolnego, bo wtedy będę miała więcej czasu na pisanie i takie tam. Postanowiłam zmienić swoje życie, więc i rozdziały będą mam nadzieję częściej.
Całuski ;*** Marta Lynch.

23 komentarze:

  1. Bardzo się cieszę że wróciłaś

    OdpowiedzUsuń
  2. Cudownie że wrociłaś i rozdział jest. BOSKI, bo jak by mogłobyć inaczej?! czekam na next :*

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudowny nareszcie. Tęskniliśmy xD
    Zapraszam cię do mnie. http://raura-i-love.blogspot.com/
    Będe niezmiernie wdzięczna

    OdpowiedzUsuń
  4. Nareszcie. Nie mogłam się doczekać!
    Cudowny.
    Pewnie Cody jest tym tajemniczym gościem.
    Czekam na next!
    Ps. Życzę weny

    OdpowiedzUsuń
  5. Tak mocno się cieszę, że skacze z radości. Czekaliśmy tak długo, ale było warto. Czekam na next Klaudia K.

    OdpowiedzUsuń
  6. AAAAAAAAAAAAAAAAA! Wreszcie jest rozdział! Tak długo na niego czekałam!
    Jest wspaniały, cudowny, ekstra! Ale czemu Lau ma białaczkę? Mam nadzieję, że wyzdrowieje.
    Czekam na nexta z niecierpliwością.
    życzę duuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuużo weny!

    OdpowiedzUsuń
  7. Warto czekać! Życzę ci weny, weny i jeszcze raz weny!
    Rozdział jest zarąbisty:P
    Czekam na next!

    OdpowiedzUsuń
  8. Super, że wróciłaś:)

    OdpowiedzUsuń
  9. ALE ZACZIESZ! ! w końcu rozdział!!

    OdpowiedzUsuń
  10. Yeah!! Jest rozdział! *____*
    Żebyś ty widziała, jak się ucieszyłam ;p Całkowicie nie spodziewałam się takiej niespodzianki z twojej strony, ale oczywiście mile mnie zaskoczyłaś ;)
    Rozdział cudowny, chociaż jest mi smutno z powodu choroby Laury ;( Mam nadzieję, że nie pokrzyżujesz tak bardzo tego wszystkiego i Ross nie wyjedzie ;3
    Czekam na next ;* <33

    OdpowiedzUsuń
  11. Strasznie się cieszę że wruciłaś.
    Rozdział Świetny <3 i czekam na naxt.
    I życzę dużo weny :*

    OdpowiedzUsuń
  12. Jej !! :D warto było czekać :*

    OdpowiedzUsuń
  13. Super ^^ zajrzysz? --------> http://i-see-the-light-in-my-heart.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Wiedziałam, że wrócisz!
    Rozdział super, supcio, superaśny, superasieńki, sweetaśny!
    Tylko Laura... i Ross...:(
    A w ogóle to super rozdział... supcio.. itd; :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Błagam niech tym gościem nie Będzie Cody, bo Lau będzie w wielkim niebezpieczeństwie ;( tak samo jak Lynchowie i Ross tak a propo Laury niech Cody ją tylko tknie to cię znajdę i przywale w głowe czymś twardym np. Patelnią

    OdpowiedzUsuń
  16. Super gratuluje ci ale wiesz tamten 2 blog czeka od prawie 3 miesięcy a ten tu od miesiąca... weź się za przeproszeniem ogarnij

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ty się lepiej ogarnij -.- Może dziewczyna ma dużo zajęć, a co za tym idzie- mało czasu. Pomyśl, że oprócz bloga ma jeszcze prywatne życie. Jak jesteś taka, no nie wiem... oburzona(?) tym, że czekasz miesiąc na rozdział to spróbuj założyć bloga i pogodzić go ze swoimi codziennymi obowiązkami... zobaczymy czy będziesz miała dużo czasu na pisanie... Wszyscy czekamy na rozdział, ale może trochę wyrozumiałości? przecież Marta nie jest jakąś maszyną co wypluwa rozdziały -.- Zastanów się następnym razem co piszesz -.-
      -Nananatalia♥

      Usuń
    2. zgadzam sie sama mam bloga i nieraz tego wszystkiego pogodzic

      Usuń
  17. Będzie rozdział do 13.maja? Wyjeżdżam na cztery dni 14.maja na wycieczke szkolną i chciałabym zapytać: czy rozdział będzie przed 13.maja?

    OdpowiedzUsuń
  18. Oby Laura wyzdrowiała =) i oby Ross nie wyjeżdżał. Fajny rozdział przez cały dzień czytałam całego bloga :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Całe te opowiadanie i wiadomości o Dylanie itp. są fałszywe ? Łącznie ze związkiem Ross'a i Mai ?

    OdpowiedzUsuń

Bardzo zależy mi na waszej opinii, więc pozostawcie po sobie ślad w formie komentarza. ;-)