niedziela, 22 maja 2016

(103) 29. Potworna wiadomość & Nieprzespana noc

*Narrator*
Ciężarna dziewczyna siedziała przy swoim ukochanym przy szpitalnym łóżku. Jedną ręką głaskała swój brzuch, natomiast drugą trzymała ukochanego za rękę. Kątem oka co jakiś czas spoglądała na EKG nad łóżkiem blondyna. W duchu modliła się, aby z tego wyszedł, aby po prostu otworzył oczy, przyciągnął ją do siebie i pocałował namiętniej jak tylko mógł, by znów mogła poczuć ciepło jego ust. Delikatnie pogładziła kciukiem jego bladą, zimną dłoń i spojrzała na twarz. Był taki bezbronny i nieobecny, ze smutkiem wymalowanym na twarzy.
- Pip – Usłyszała nagle i się przestraszyła. - Piiiiipppppp – Znów ten sam dźwięk. To EKG, Ross umierał.
- Panie doktorze! Panie doktorze! - Krzyczała wybiegając z sali. - Mój narzeczony umiera! - Powiedziała gdy znalazła lekarza. Zaprowadziła go do sali, a ten szybko przeszedł do reanimacji. Nastolatkę wyprowadzono z sali, gdzie schowała twarz w dłonie i zaczęła płakać. Łzy leciały z jej spuchniętych oczu niczym prawdziwy wodospad. Dziewczyna nie potrafiła opanować potoku łez. Żałośnie płakała coraz ciężej oddychając. Po chwili z sali wyszedł lekarz i podszedł do opuchniętej na twarzy dziewczyny i z grobową miną spojrzał w oczy.
- Bardzo mi przykro, ale pani narzeczony nie żyje. - Usłyszała od niego, jednak nie chciała tego pojąć. Lekarz oddalił się od niej, a ona opadła bezwładnie na krzesło i zaczęła płakać jeszcze bardziej...
Dziewczyna obudziła się z koszmaru cała zapocona i przestraszona. Jej ciało drżało ze strachu, a z oczu leciały zimne łzy. Laura zrobiła się też blada niczym ściana.
- Laura! - Powiedziała głośniej Rydel, u której w pokoju spała szatynka. - Już dobrze. To tylko koszmar. - Mówiła tuląc przyjaciółkę do siebie i głaskała ją po włosach. W tej samej chwili Ellington śpiący w łóżku swojej dziewczyny przebudził się z błogiego snu i spojrzał na dziewczyny. Po chwili zrozumiał co się stało i stanął na równe nogi.
- Pójdę zrobić nam herbatę. - Powiedział i wyszedł. W tym samym czasie Laura wtulona w blondynkę już się trochę uspokoiła. Coraz spokojniej oddychała i powoli przestawała płakać.
- Rydel? - Zaczęła nastolatka, gdy tylko się opanowała.
- Tak? - Zagaiła z zainteresowaniem brązowooka.
- Nie chcę stracić Rossa. Wiem, że wciąż mówię to samo, ale naprawdę nie chcę, żeby nasz syn nigdy nie poznał własnego ojca. - Wybełkotała po czym odgarnęła za ucho kosmyk wilgotnych jeszcze i posklejanych włosów.
- Ja wiem Lau, ale jedyne co możemy zrobić to mieć nadzieję. Muszą złapać tego co mu to zrobił. Nie martw się, Ross na pewno chciałby żebyś się nie zamartwiała. - Starała się pocieszyć dziewczynę młoda Lynch. Kilka sekund później do pokoju wrócił Ellington z trzema gorącymi herbatami na tacce i wręczył po jednej filiżance dziewczynom.
- Zaparzyłem ci Laura zioła na uspokojenie, mam nadzieję, że pomogą. - Rzekł i przytulił dziewczynę pocieszająco.
- Dziękuję, Ell. - Odpowiedziała mu i wzięła łyk napoju. Po kilku minutach była już spokojniejsza, jednak bała się zasnąć.
- Spokojnie, jesteśmy przy tobie. - Rzekła Rydel głaszcząc młodą Marano po ramieniu, a ta tylko ciężko westchnęła i spojrzała na gwiazdy za oknem.
<Kilka minut później>
Noc, bezchmurne niebo i jeden telefon, który zapoczątkował ciąg nieodwracalnych, strasznych wydarzeń. Godzina druga w nocy i nagle zaczął dzwonić telefon. Mark, któremu dopiero niedawno udało się zasnąć podniósł się ospale i odebrał połączenie.
- Dobry wieczór, przepraszam, że nie pokoję, ale stan pana syna gwałtownie się pogorszył. Robimy wszystko co w naszej mocy, jednak obawiam się, że chłopak umrze. Mógłby tu pan przyjechać z jego rodziną gdyby trzeba było się z nim pożegnać? - Wyjaśnił lekarz dając mężczyźnie chwilę do namysłu.
- Oczywiście - powiedział starając się powstrzymać łzy i rozłączył się. Teraz najgorsze przed nim - poinformowanie o wszystkim rodziny. Spojrzał na żonę i zachowując trzeźwość umysłu szturchnął ją lekko w ramię. - Kochanie, wstawaj. Trzeba jechać do szpitala. - Powiedział szybko załamanym głosem.
- Co się stało? - Zapytała otwierając zaspane oczy. Po chwili jednak rozbudziła się i usiadła na łóżku. - Coś z Rossem? - Zapytała przerażona i zaniepokojona.
- Wyjaśnię ci w samochodzie. Obudź dzieci. Musimy szybko jechać. - Polecił i szybkim krokiem podążył w stronę toalety. W tym samym czasie Stormie założyła na siebie pierwsze co wyjęła z szafy i wręcz pobiegła do pokoi dzieci.
- Riker obudź się, jedziemy do szpitala. - Powiedziała Stormie budząc pierwszego syna. Ten przebudził się niemal natychmiast, jednak o nic nie pytał. Następny był Rocky, a potem Ryland. Na końcu zaś Stormie weszła do pokoju jedynej córki, w którym wiedziała, że śpią dziś trzy osoby.
- Laura, Rydel, Ell, ubierzcie się, jedziemy do szpitala. - Zaleciła blondynka widząc, że dzieci nie śpią.
- Co się stało? - Zapytała Laura, jednak nie otrzymała odpowiedzi – pani Lynch szybko wyszła z pomieszczenia. Po zaledwie 5 minutach wszyscy byli gotowi i wsiedli do samochodu. Mark szybko odpalił samochód i już po chwili pędził w nocnym świetle lamp Los Angeles. W tej chwili liczyła się dla nich każda sekunda, więc bardzo niecierpliwili się gdy musieli stać na światłach. Na szczęście w końcu dotarli do szpitala – po 15 minutach. Najbliżsi Rossa wparowali do placówki jak torpeda. Szybko popędzili do szpitala, który akurat wyszedł z sali z grobową miną.
- Bardzo mi przykro, ale pan Ross umarł. Niestety nie dało się nic zrobić. Krwiak w jego mózgu pękł i doszło do wylewu. – Powiedział starając się zachować kamienny spokój. Mimo wszystko żaden lekarz nie lubi gdy na jego rękach umierają pacjenci, ale cóż. Takie minusy tego zawodu, trzeba się liczyć z tym, że czasem ktoś z tego nie wyjdzie. - Możecie się z nim pożegnać, ale maksymalnie po dwie osoby. - Dodał i odszedł zostawiając bliskich umarłego pogrążonych w czarnej rozpaczy. Wszyscy milczeli nie wiedząc co teraz zrobić. Ich dotychczas piękny świat po prostu legł w gruzach. Właśnie zmarła ważna dla nich osoba – brat, syn, przyjaciel, chłopak. Jego serce po prostu przestało bić, a zatem oznaczało to koniec. Historia dobiegła końca, bo jak można chcieć tworzyć ją dalej gdy główny bohater, który spajał wszystko i wszystkich razem po prostu nas opuścił? Bez zapowiedzi, nawet nie raczył wspomnieć słowem, że odchodzi.
- Mogę wejść pierwsza? - Zapytała w końcu Laura ocierając łzy. Mocno blada spojrzała na resztę.
- Jesteś pewna? - Zagaiła Stormie martwiąc się o nastolatkę.
- Tak. - Rzekła prostując się po czym weszła do sali, w której leżał martwy Ross. - Ross, wciąż nie nie mogę uwierzyć, że umarłeś. - Przemawiała do bezwładnego ciała blondyna. - To się stało tak nagle i nie byłam na to gotowa. Ciężko mi zrozumieć, że już nigdy nie poczuję smaku twoich ust, nie zobaczę uśmiechu na twarzy. To niesprawiedliwe, że spotkało to akurat ciebie. - Pojedyncza łza spłynęła jej po policzku. - Ten typ odpowie za twoją śmierć, obiecuję ci to. - Po tym wstała i pocałowała umarłego w policzek po czym odwróciła się szybko nie chcąc, by poleciały jej łzy. - Żegnaj Ross. - Powiedziała po raz ostatni i pospiesznie wyszła z sali. Zachowując kamienny spokój poprosiła, aby ktoś ją odwiózł. Zrobiła to Rydel, która chwilę później zdążyła pożegnać się z bratem. Dołączył do nich Ellington i Rocky, a po chwili i cała rodzina. Wszyscy wracali w kompletnej ciszy. Laura patrzyła w szybę oglądając nocne iluminacje Los Angeles. O czym teraz myślała? Ciężko powiedzieć, pewnie sama tego nie wiedziała. Przed jej oczami przewijały się wspomnienia jej i Rossa – ich rozstanie, pierwszy pocałunek, poznanie. Wciąż nie potrafiła pojąć jak właściwie doszło do śmierci chłopaka, jednak obiecała sobie, że dowie się kto jest za nią odpowiedzialny i postawi przed sądem.
Po przyjeździe pod dom Lynchów Laura poszła do siebie. Chciała teraz być sama i spróbować choć na kilka godzin zasnąć, w końcu jej dziecko potrzebowało snu. Właśnie – dziecko, jedyna pamiątka po Rossie, która zawsze z nią będzie. Jedyna cząstka jego osoby, która nigdy nie opuści.
Laura nie miała siły się myć. Po prostu położyła się na łóżku i zaczęła płakać. Dopiero po kilkunastu minutach – wycieńczona – zasnęła wtulona w poduszkę.
Koniec nie zawsze jest szczęśliwy. Czasem bywa bolesny i przeszywający. Zatem, czy powinno się żyć dalej i kontynuować historię, której koniec jest nieunikniony? Ale właściwie... czy to aby na pewno koniec?
****************
Wiem, wiem, zawaliłam. Długo nie było rozdziału, ale macie. Zadowolone mordeczki? Jak wam się podoba? Jeszcze z dwa rozdziały, epilog i koniec. Mam nadzieję, że wam się podoba. Piszcie w komentarzach swoje opinie.
Madame Lynch

środa, 13 kwietnia 2016

Smutne wieści...

Witajcie, wiem, że dawno nie było rozdziału. Wszystko dlatego, że od poniedziałku mam egzaminy i mimo, iż rozdziały są na laptopie, nie mam czasu ich poprawić i wstawić. Nawet komputera nie włączam, a teraz piszę z telefonu. Obiecuję wam, że po egzaminach rozdziały będą już dodawane regularnie. Mam nadzieję, że się bardzo nie gniewacie.
Przepraszam was
Madame Lynch

piątek, 25 marca 2016

(102) 28. Ucieczka & Szok

*Narrator*
Przestraszony napastnik sprawdził puls leżącego chłopaka, jednak go nie wyczuł. Nie chcąc odpowiadać za jego śmierć szybko posprzątał miejsce zbrodni, aby nie było nigdzie jego DNA po czym niepostrzeżenie opuścił dom Lynchów. Ross leżał tam początkowo nieprzytomny. Kałuża krwi powiększała się z każdą sekundą, a jego bezwładne ciało robiło się coraz zimniejsze i bledsze. Czy to właśnie oznaczało koniec? Czy jego jakże krótki żywot właśnie dobiegł końca? Tak po prostu, bez żadnej zapowiedzi miał umrzeć w jakże młodym wieku?
- Ross, jesteśmy! - Krzyknęła rodzina Lynch, na której czele szedł Riker. Przyszli do domu kilkanaście minut po całym zdarzeniu. Nikt im nie odpowiedział, więc pomyśleli, że blondyna po prostu nie ma w domu. Wkroczyli wolno i zajęli miejsca w salonie. Stormie i Mark usiedli na kanapie, a obok nich Rydel i Ellington. Na oparciu usiadł Rocky, a Ryland na jednym z dwóch wolnych foteli obok sofy.
- Pójdę coś zjeść. - Poinformował Riker i wszedł do kuchni. Aż go zatkało gdy zobaczył Rossa w kałuży krwi. - Rocky, dzwoń po pogotowie! - Krzyknął najstarszy i rzucił się w stronę poszkodowanego. Wyczuł puls. Odetchnął z ulgą i wziął z ziemi szmatkę po czym ucisnął nią ranę z tyłu głowy.
- Ale o co...? - Zapytał Rocky wchodząc do kuchni, jednak nie dokończył pytania widząc ciało. Szybko sięgnął po telefon i zadzwonił po pogotowie. Po chwili do kuchni weszła pozostała część rodziny oraz Ellington.
- Ross, nie! - Krzyczała zapłakana Rydel i chciała podbiec do umierającego brata, jednak jej chłopak w ostatniej chwili złapał ją w talii silnymi ramionami i przyciągnął do siebie.
- Spokojnie, wyjdzie z tego. - Wyszeptał jej do ucha i wyprowadził z pomieszczenia, aby nie widziała tej strasznej sceny i próbował ją uspokoić w jej pokoju przytulając mocno do siebie. Mark to samo zrobił z płaczącą Stormie. Ryland z kolei czekał przed domem na przyjazd karetki, a Rocky pomagał Rikerowi zatamować krwawienie.
Po 5 minutach przyjechał ambulans, a najmłodszy zaprowadził ratowników na miejsce tragedii. Trzech mężczyzn szybko przeniosło nieprzytomnego chłopaka na nosze i podążyło w stronę karetki. Wszystkim obecnym w domu towarzyszył strach, cisza i niemoc.
*Laura*
Gdy się obudziłam usłyszałam hałas na zewnątrz. Zaciekawiona wstałam i spojrzałam przez uchylone okno co się dzieje. Przed domem Lynchów stała karetka.
- Ross – Pomyślałam pospiesznie i szybko zbiegłam na dół po schodach. Wybiegłam na dwór i zatrzymałam się na chwilę. To był on. Ratownicy wnosili do ambulansu mojego narzeczonego. Wyglądał jak śmierć – blady, posiniaczony, z bandażem na głowie. Zapłakana zaczęłam do niego biec, jednak nagle coś mnie powstrzymało. Odwróciłam się, a tam stał blady Ryland i trzymał mnie za biodra lekko unosząc nad ziemią.
- Puść mnie! - Krzyknęłam i starałam się wyrwać.
- Jesteś w ciąży, nie możesz tam iść. - Powiedział młody i miał rację. Uspokoiłam się, więc postawił mnie z powrotem na ziemi.
- Co z nim? - Zapytałam zapłakana.
- Stracił przytomność. Nie będę cię okłamywać, on może z tego nie wyjść. - Uświadomił mi rzecz oczywistą, ale tak bardzo straszliwą. Nie chciałam żeby odszedł. Nie teraz, nie gdy jestem w ciąży. Za bardzo go kocham. Spojrzałam na odjeżdżającą na sygnale karetkę i przytuliłam się mocno do Rylanda po czym zaczęłam płakać jak nigdy w życiu.
- To nie może się tak skończyć. On nie może odejść. - Mówiłam dławiąc się własnymi łzami.
- Pozostaje nam tylko mieć nadzieję, że z tego wyjdzie. - Starał się pocieszyć mnie szatyn i pogłaskał po głowie.
- Co się właściwie stało? - Zapytałam oddalając się od przyjaciela i wycierając łzy o sukienkę.
- To nie był wypadek. - Powiedział Riker pojawiając się obok nas i pokazując nam worek z kawałkiem tkaniny nienależącej do nikogo z rodziny. - Policja już jedzie. - Dodał.
- Cody. - Powiedziałam przez zaciśnięte zęby.
- Co? - Zapytał Ryland dotykając mojego ramienia.
- Groził mu. Mówił, że jeszcze go zniszczy. - Wyjaśniłam chłopakom przypominając sobie wydarzenia sprzed kilku godzin.
- Musisz to powiedzieć policji. - Powiedział Riker i zaprowadził mnie z Rylandem do domu gdzie posadzili mnie na kanapie i przykryli kocem.
- Dobrze się czujesz? - Zapytała Rydel, która przyszła z Ellingtonem za rękę i usiadła obok mnie.
- Z ciążą wszystko dobrze. Staram się nie stresować. - Odrzekłam i poprawiłam koc.
- Może śpij dzisiaj ze mną. - Zaproponowała, a ja po dłuższej chwili się zgodziłam. Nie chciałam być tej nocy sama. Bałam się, że nawiedzą mnie koszmary z Rossem w roli głównej i nie będę umiała sobie z tym poradzić. Rydel w razie czego zadeklarowała się mi pomóc i pocieszyć.
*Narrator*
>SZPITAL<
Nieprzytomnego Rossa szybko przetransportowano do szpitala i przewieziono na jedną z sal. Lekarz, którego przydzielił mu ordynator zbadał go dokładnie i zatamował krwawienie.
- Znasz numer do kogoś z jego rodziny? - Zapytał jednego z ratowników.
- Tak - Odpowiedział mu. - Do ojca. - Dodał pospiesznie.
- Zadzwoń i powiedz, aby przyjechał wraz z matką do szpitala, jak najszybciej. - rozkazał z grobową miną, a ratownik szybko wyszedł i wykonał polecenie.
<Kilka minut później>
- Co z nim panie doktorze? - zapytała rodzicielka Rossa gdy tylko dostrzegła lekarza.
- Proszę usiąść - powiedział, a zmartwieni rodzice zajęli miejsca na wprost mężczyzny. - Państwa syn jest w bardzo ciężkim stanie, jednak stabilnym. Obecnie przebywa w śpiączce i przykro mi to mówić, ale w każdej chwili może umrzeć. - Wyjaśnił z kamiennym spokojem, a kobieta zalała się łzami. Jej mąż próbował ją uspokoić, jednak na marne. - Pozostaje nam już tylko czekać. - Dodał mężczyzna całkowicie dobijając tym rodziców blondyna.
- Czekać? Jesteście lekarzami, zróbcie coś! On nie może umrzeć! Ma całe życie przed sobą! Rozumie pan to czy nie? - Wykrzyczał wręcz wywrócony z równowagi Mark i stanął na równe nogi.
- Spokojnie, proszę pana. Rozumiem, że jest pan zdenerwowany, ale pańskie nerwy w niczym nam tu nie pomogą, a panu synowi już w szczególności. - Uspokajał go medyk.
- Pan doktor ma rację, kochanie. Czy możemy do niego wejść? - Przemówiła blondynka łapiąc męża za rękę i patrząc na lekarza.
- Nie jest to dobry pomysł. Proszę przyjść jutro. - Odpowiedział i podszedł do drzwi.
- Do widzenia. - Powiedziało małżeństwo.
- Do widzenia. – Odrzekł i każdy udał się w swoją stronę.
- Boję się. - Powiedziała Stormie opuszczając szpital.
- Ja też się boję. - Rzekł Mark. - Cholernie. - Dodał po chwili. Pozostało im tylko czekać i mieć nadzieję, że Ross się wybudzi, ale co jeśli nie? Co jeśli po prostu jego mózg przestanie pracować, a serce stanie w miejscu i nie będzie już odwrotu? Pozostaną tylko łzy, wspomnienia oraz poczucie winy? Przecież nie ma dla rodzica nic gorszego niż pochować własne dziecko. Nie, nie można było tak myśleć. Ross będzie żył. Musi żyć, ma milion jeden, a może i nawet o wiele więcej powodów by nie odchodzić z tego świata. To jeszcze nie ten czas... Być może, jeszcze nie ten.

Małżeństwo wróciło do domu z posępnymi twarzami. Nie mieli dobrych wieści, a dzieci siedzące w salonie i rozmawiające z policją wyczuły to z ich zachowania. Spojrzeli na nich pytająco, jednak nic więcej nie dało się wyczytać z ich min.
- Witam, komisarz Blue. Czy z państwa domu coś zginęło? - Powiedział czarnoskóry wysoki mężczyzna w policyjnym mundurze. Trzymał w rękach długopis i notes.
- N... nie... chyba nie. - Odpowiedziała Stormie ledwo powstrzymując się od łez. Czuła, że kręci się jej w głowie, więc kurczowo trzymała rękę męża, aby nie upaść. Powoli wzięła kilka oddechów, by uspokoić przyspieszone bicie serca.
- Państwo wybaczą, ale muszę o to zapytać. Gdzie państwo byli w czasie, gdy doszło do tej tragedii? - Zapytał pan Blue.
- Byliśmy z dziećmi u dziadków za miastem. Ross też miał jechać, ale powiedział wczoraj, że umówił się ze swoją narzeczoną. Gdy wróciliśmy Riker znalazł go w kuchni. - Wyjaśnił Mark i objął żonę ramieniem, aby ją uspokoić.
- Dobrze, skontaktujemy się z państwem gdy dowiemy się czegoś więcej. - Powiedział komisarz i schował notes do kieszeni. - Daryl, chodź. - Powiedział do Azjaty, który skończył właśnie przesłuchiwać roztrzęsioną Laurę. Oboje podeszli po chwili do drzwi. - Do widzenia. - Powiedział łapiąc klamkę.
- Do widzenia. - Odpowiedziała im rodzina. Policjanci wyszli, a rodzina usiadła w salonie na kanapie i fotelach. Rodzicie opowiedzieli im wszystko z najmniejszymi szczegółami.
- Musimy cierpliwie czekać. Ross to silny chłopak, da sobie radę. - Powiedziała zmartwiona Rydel przytulając do siebie drżącą Laurę.
- Rydel ma rację, musimy żyć jak wcześniej. Ross by tego chciał. - Zgodził się Mark, choć te słowa ledwo przeszły mu przez gardło.

- Idźcie do swoich pokoi i odpocznijcie. - Powiedziała Stormie, a dzieci wykonały jej polecenie. Każdy martwił się o Rossa, jednak obiecali sobie, że postarają się żyć normalnie. Mieli przed sobą najtrudniejsze zadanie w życiu, ale z miłości chcieli je wykonać. Dalszy dzień minął im spokojnie i na szczęście udało im się zasnąć spokojnie. No może nie wszystkim...
**************
Tam, tam, tam, poproszę o werble. Jak wam się podoba rozdziałek? Ach, myśleliście, że kończę bloga? Nic z tych rzeczy, jeszcze nie nastał jego czas. Chcę go zakończyć w wielkim stylu, ale to odrębny temat. Piszcie swoje opinie na temat nowej części. Jeśli chcecie to piszcie jakże jak waszym zdaniem to powinno się skończyć lub podejrzenia co do tego jaki będzie epilog.
Madame Lynch

poniedziałek, 21 marca 2016

(101) 27. Miasto Miłości & Koncert Cz. 2: Propozycja & Kłopoty

*Narrator*
- Ross, ja... - Powiedziała w końcu Laura, jednak przerwała na chwilę. - Jasne, że zostanę twoją żoną! - Wykrzyczała wręcz, a chłopak wsunął na jej chudego palca piękny srebrny pierścionek, po czym wstał. Dziewczyna mocno go przytuliła i złączyli się w długim, namiętnym pocałunku. Towarzyszyły im gromkie brawa, gwizdy i wiwaty. Rydel stała wzruszona wtulając się w ramiona swojego ukochanego chłopaka – Ella, a reszta zespołu uśmiechała się uroczo.
- Żegnaj Paryżu! - Wykrzyczał zespół kilka minut później kłaniając się po czym zeszli ze sceny. To był ich ostatni kraj w Europie. Mieli teraz kilkumiesięczną przerwę świąteczną. Nie będę się zbytnio rozwodzić co było potem, więc przejdę od razu do konkretów.
<Kilka dni później. Los Angeles>
Jako przyszła pani Lynch czułam się świetnie. Nadal nie mogło dojść do mojej świadomości wydarzenie sprzed kilku dni. Bardzo cieszyłam się, że Ross chce być ze mną już do końca naszych dni, bo moje zdanie było identyczne. Pragnęłam wychowywać z nim nasze dzieci i się wspólnie z nim zestarzeć. O niczym innym nie marzyłam tylko o tym by spędzić z nim każdą następną chwilę mojego życia. Wracając od lekarza prowadzącego moją ciążę długo myślałam, zresztą jak zawsze ostatnio. Ciągle miałam przed oczami wizję mnie i Ross jako szczęśliwej, pokonującej wszystkie przeciwności losu rodziny. Wyobraziłam sobie nasz ślub, narodziny synka i wychowywanie go. Byłam bardzo podekscytowana taką wizją przyszłości. Idąc chodnikiem tak się zamyśliłam, że nawet nie spostrzegłam, że na kogoś wpadłam. Nim się spostrzegłam leżałam na tym kimś na ziemi. Odruchowo podniosłam głowę i aż mnie zamurowało.
- Może to przypadek, a może przeznaczenie, ale widzę, że lecisz na mnie. - Powiedział tym swoim pewnym i cwaniackim tonem. Czułam jak lustruje mnie wzrokiem.
- Cody, możesz jedynie pomarzyć. - Wycedziłam przez zęby i błyskawicznie wstałam z chłopaka, który po kilku sekundach stanął na wprost mnie uśmiechając się przy tym cwaniacko.
- Nie mów, że ani trochę cię nie kręcę. - Powiedział pewny siebie zbliżając się do mnie.
- Z kłamcami się nie zadaję. - Rzekłam złośliwie i odwróciłam się na pięcie, jednak chłopak złapał mnie mocno za rękę i przyciągnął do siebie. Trzymał teraz obie moje ręce, a ja czułam jego oddech na szyi. Próbowałam się wyrwać, ale Christian z każdą moją próbą trzymał mnie coraz mocniej. Przestraszyłam się nie na żarty. Z każdą kolejną sekundą zbliżał się do mnie coraz bardziej. Kiedy był już niebezpiecznie blisko chciałam się odsunąć, ale jego siła była zbyt wielka, nie udało mi się. Już chciał mnie pocałować, gdy nagle pomiędzy nami pojawił się mój osobisty bohater. Wszystko działo się tak szybko, że nim się zreflektowałam chłopak zdążył wbić się pomiędzy nas. Odepchnął mnie lekko, a na Christiana rzucił się z pięściami.
- Christian, przegiąłeś, nie pozwolę ci się zbliżyć do Lau. Nigdy więcej jej nie tkniesz. - Powiedział wręcz kipiąc z wściekłości. Nigdy nie widziałam Rossa aż tak zdenerwowanego, a przecież znam go nie od dziś.
- Ross, zostaw go. Nie warto. - Powiedziałam ciągnąc blondyna za ramię.
- Właśnie, Rossiu. Posłuchaj swojej dziewczyny i lepiej zmiataj stąd zanim oberwiesz. - Rzekł nadal pewny siebie Cody nie przestając się uśmiechać.
- Posłuchaj mnie idioto. - Powiedział trzymając chłopaka za ubrania. - Odczep się od nas raz na zawsze, jasne? - Zagroził.
- Bo co? - Nie dawał za wygraną. Ross już miał zamiar go uderzyć, ale w ostatnim momencie go powstrzymałam.
- Ross, daj spokój. - Powiedziała i odciągnęłam go na bok.
- Dobrze, kochanie. - Zgodził się i pocałował mnie co oczywiście odwzajemniłam. Razem udaliśmy się w stronę domu.
- Jesteś tylko tchórzem. Nikim więcej! - Krzyczał Cody na całą ulicę.
- Nie zwracaj na niego uwagi. On kłamie. - Szepnęłam Rossowi do ucha, aby go uspokoić, gdyż widziałam jak zaciska pięści z wściekłości.
- No dawaj, uderz mnie, ulży ci. - Nadal próbował go sprowokować. Ross nic nie odpowiedział tylko złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę domu.
- Jeszcze cię zniszczę! - Krzyknął Cody, jednak ani ja, ani chłopak go nie słuchaliśmy. Szliśmy za rękę w zupełnej ciszy.
- Kochanie... - Zaczął nagle blondyn i przystanął na chwilę po czym złapał mnie za obie dłonie i spojrzał w oczy.
- Tak? - Zapytałam zainteresowana.
- Dużo myślałem o naszym ślubie i doszedłem do wniosku, że dobrze by było gdybyśmy się hajtnęli przed narodzinami syna. - Powiedział i uśmiechnął się.
- Serio chcesz stanąć przy ślubnym kobiercu z kobietą z takim dużym brzuchem? - Rzekłam odruchowo patrząc na uwydatniony brzuch.
- Lau, jesteś kobietą mojego życia. Nie ważne jak wyglądasz, ważne, że cię kocham i żenię się z tobą, a nie twoim brzuchem. - Powiedział żartobliwie, a ja się wzruszyłam.
- Kocham cię, Rossy. - Rzekłam przysuwając się do chłopaka.
- Kocham cię, Lau. - Odpowiedział mi i lekko musnął moje usta przesuwając dłonią po brzuchu.
- To może za dwa tygodnie? - Zaproponowałam gdy byliśmy już pod moim domem i z ciekawością oczekiwałam odpowiedzi..
- Jasne, jutro ustalimy szczegóły, a teraz odpocznij. - Odpowiedział i pocałował mnie czule w czoło, a ja czułam jakbym unosiła się nad ziemią.
- Pa – Powiedziałam otwierając drzwi do domu.
- Pa – Odpowiedział mi i przez chwilę patrzył jak znikam za drzwiami. Przez okno zobaczyłam, że po chwili i on poszedł do siebie. Byłam zmęczona, więc weszłam do pokoju i położyłam się spać ściągając wcześniej buty. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.
*Ross*
Gdy wróciłem do domu nikogo w nim nie zastałem. Nie powiem, powiało strachem. Szybkim krokiem poszedłem do kuchni i odgrzałem sobie obiad. Z tym zestawem poszedłem do salonu, włączyłem telewizję i zacząłem jeść zupę pomidorową. Delektując się jej smakiem usłyszałem jakiś szelest w kuchni.
- To pewnie moja wyobraźnia. - Usprawiedliwiłem się i dokończyłem jeść posiłek. Miskę odstawiłem na róg stolika po czym położyłem na jego środku nogi. Oglądając stare odcinki Austin& Ally przypominałem sobie czasy gdy kręciliśmy ten serial. Czasy mojego potajemnego zainteresowania Laurą. Moment, w którym zaczęliśmy być razem. I tak z myśli o serialu przeszedłem na refleksje dotyczące miłości mojej i Lau. Byłem jej wdzięczny, ogromnie wdzięczny, za to, że przy mnie jest, była i będzie. Owszem, mieliśmy wiele upadków i przeszkód, ale to, że je przezwyciężaliśmy tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że jest to miłość na całą wieczność, a może i dłużej. Już wiem, że będę tego uczył nasze dzieci, wnuki, a nawet prawnuki. Będą miały przed sobą przykład wiecznej miłości i prawdziwego oddania.
Myśląc o mojej kochanej Lau usłyszałem ten sam niepokojący szelest z kuchni. Wyciszyłem, więc telewizor i wsłuchiwałem się. Po chwili, gdy dźwięk się powtórzył, powoli wstałem i jeszcze wolniej i ostrożniej podążyłem w kierunku kuchni. Mocno pchnąłem drzwi i wszedłem do środka, jednak nikogo tam nie było. Tak mi się przynajmniej wydawało.
- Ręce do góry, śmieciu! - Usłyszałem nagle za sobą, więc odwróciłem się szybko. Zobaczyłem wysokiego mężczyznę ubranego na czarno, z kominiarką na głowie mierzącego do mnie z rewolwera. - Nie będę dwa razy powtarzał! - Powiedział bardziej stanowczo, więc wykonałem jego polecenie.
- Co tu robisz? - Zapytałem spokojnie z rękami w górze.
- Interesy. - Odpowiedział jednym stanowczym słowem i zbliżył się do mnie wciąż we mnie mierząc. - Nie zabiję cię, spokojnie. - Rzekł, jednak wcale mnie to nie uspokoiło. Chodź na zewnątrz mogłem wyglądać na spokojnego, tak naprawdę, w głębi duszy okropnie się bałem. Bałem się, że zginę, a wtedy moja rodzina i Laura zostaną sami, że nigdy nie zobaczę mojego syna i tego jak dorasta. Strasznie mnie to przerażało. Nie chciałem tak skończyć. Wziąłem więc kilka oddechów i spojrzałem w kierunku napastnika.
- A więc co zrobisz? - Zapytałem obawiając się odpowiedzi.
- Nie wiem. – Odrzekł. - Jeszcze nie wiem. - Dodał po chwili.
- Słuchaj, weź co chcesz, naprawdę tylko pozwól mi żyć. - Powiedziałem.
- Kusząca propozycja, ale nie skorzystam. - Powiedział i włożył pistolet do kieszeni po czym zbliżył się do mnie. Nim zdążyłem jakkolwiek zareagować, zamaskowany mężczyzna uderzył mnie pięścią w twarz. Ostatnie co pamiętam to mnie upadającego, a potem poczułem okropny ból w potylicznej części głowy. Leżąc na ziemi złapałem się za tył czaszki i spojrzałem na dłoń – ciekła po niej krew. W tej chwili z bólu zamknąłem oczy i zasnąłem... na zawsze.
*********
Witajcie ludziska. Jak wam się podoba finał opowieści? Spodziewaliście się takiego zakończenia. Od razu mówię, poczekajcie do czwartku bo mam dla was notatkę niespodziankę. Komentujcie, wyrażajcie swoje opinie, ale mam nadzieję, że mnie nie nienawidzicie za taki koniec.
Madame Lynch

piątek, 26 lutego 2016

(100) 26. Miasto miłości & Koncert Cz. 1

*Narrator*
Minęło już kilkanaście długich tygodni od rozpoczęcia trasy. W tym czasie R5 odwiedzili wiele państw europejskich, m.in. Włochy, Portugalię, Hiszpanię, Austrię, Węgry oraz Niemcy, ale także wiele innych. Dzisiaj zawitali do kolejnego na liście miasta nazywanego często „Miastem Miłości” - Paryża. Laura kocha to miasto, więc cieszyła się podwójnie z tej rewelacji. - Ale tu pięknie. - Powiedziała szatynka z zachwytem mijając Wieżę Eiffla. Kroczyła po paryskim bruku trzymając za rękę swojego ukochanego. Było około południa kiedy zameldowali się w hotelu. Po zjedzonym obiedzie i krótkim zwiedzeniu miasta udali się do klubu, w którym miał odbyć się koncert. W ciągu kilkunastu minut w klubie zebrali się fani zespołu. Jak zawsze, Ryland rozgrzewał publiczność przed pojawieniem się na scenie R5. Jednakże wcześniej, na tak zwanym Meet & Greet fani mogli pytać zespół o co tylko chcieli.
- Ross, czy jest coś co bardzo chciałbyś teraz zrobić? - Zapytał fan stojący w pierwszym rzędzie.
- Owszem. - Zaczął. - Chciałbym zjeść lody waniliowe. - Zażartował, jak to zawsze miał w zwyczaju. - A tak na serio to chciałbym dla was zaśpiewać. - Powiedział uśmiechając się do fana na co reszta odpowiedziała mu gromkimi brawami.
- Rydel, jaka jest twoja ikona stylu? - Zapytała po chwili młoda fanka, której blondynka udzieliła głos.
- Trudne pytanie, ale chyba nie mam ikony stylu. Staram się ubierać tak jak chcę i nosić to co mi się podoba i w czym jest mi dobrze. - Rzekła zadowolona.
- Tak, ostatnio, nawet zwinęła mi koszulkę, bo się jej bardzo spodobała. - Dopowiedział Ellington, na co reszta się zaśmiała, a Delly odpowiedziała mu lodowatym spojrzeniem. - Też cię kocham, bejbs. - Szepnął jej do ucha. To sprawiło, że blondynka przytuliła się do niego.
- Riker, czy twoim zdaniem Ell to dobry kandydat na męża dla Rydel? - Zapytała fanka na oko 19-letnia. Ross gdy tylko to usłyszał uśmiechnął się i klepnął przyjacielsko Ratliffa.
- Owszem, a nawet bardzo dobry. - Powiedział Riker.
- Nie powiedziałbym. - Rzekł zabawnie Rocky udając obrażonego.
- Rocky, kochanie, ciebie też kocham. - Zażartował Ratliff głaszcząc przyjaciela po policzku. Wszyscy zebrani nie mogli powstrzymać się od śmiechu. Nagle w klubie rozległa się melodia co poniektórym doskonale znana. To Ross usiadł przy keyboardzie i grał "Marsz weselny". Wszyscy wybuchli nie pohamowanym śmiechem a Ross jako jedyny starał się zachować kamienny wyraz twarzy, jednak nie wytrzymał zbyt długo. Po kilku sekundach i on się śmiał.
Po Meet & Greet zespół poszedł do garderoby się przebrać i chwilę odpocząć. Mieli bowiem półtorej godziny nim Ryland skończy rozgrzewać publiczność.
- W tej koszuli wyglądasz bardzo przystojnie. - Powiedziała Laura do swojego chłopaka zapinając guziki jego górnej części stroju.
- Dobrze, że nie jesteś moją stylistką, bo nie mógłbym zrobić tego. - Rzekł i pocałował wybrankę swojego serca, co ona oczywiście odwzajemniła.
- Możemy porozmawiać na osobności? - Zapytała, na co chłopak nie odpowiedział tylko pociągnął ją w odległe miejsce. Wyszli na balkon. Przed nimi rozpościerał się nocny krajobraz Paryża. Nocna iluminacja Wieży Eiffla jeszcze bardziej nadawała romantyzm tej chwili. - Ross, ja... - Powiedziała, jednak przerwała w połowie zdania. Stali w blasku lamp, więc doskonale widzieli swoje wyrazy twarzy. - Muszę ci coś powiedzieć. - Powiedziała nieśmiało. Nie chciała, aby coś przerwało tą chwilę, bowiem w końcu chciała wyznać prawdę. Bez żadnych komplikacji, przerywników czy przeszkód. Chciała po prostu zdradzić chłopakowi jaka jest prawda. - Ja... - W tej chwili głos jej stanął w gardle. Nie mogła wykrztusić ani słowa. Ross widząc jej zakłopotanie postanowił przerwać tą niezręczną ciszę.
- Który to miesiąc ciąży? - Zapytał co ewidentnie zszokowało szatynkę, bo aż spojrzała mu prosto w oczy z pełnym zaskoczeniem.
- Skąd wiesz? Kto ci powiedział? - Zapytała wciąż oszołomiona.
- Ty sama, w samolocie do Rzymu. - Powiedział i uśmiechnął się, a 19-latkę nagle olśniło. Przypomniało się jej jak szepnęła mu, że jest w ciąży, ale nie sądziła, że ten to usłyszał, że dowiedział się o tym. - Ale wolałem abyś powiedziała mi to prosto w oczy. - Powiedział lekko rozczarowany. - Myślałaś, że się nie ucieszę i cię zostawię? Serio za takiego mnie masz? - Dokończył z wyraźnym smutkiem.
- Rossy, to nie tak. - Rzekła i podeszła do niego bliżej. - Po prostu nie miałam odwagi, a jak już ją zdobyłam to zawsze coś stawało mi na drodze lub przerywało, przepraszam. - Chłopak nic nie odpowiedział tylko pocałował ją w policzek. - A odpowiadając na twoje pytanie, to czwarty miesiąc. Będziemy mieli syna. - Dokończyła po chwili.
- Będę ojcem. - Powiedział zadowolony. - Będę ojcem!!! - Powtórzył, tym razem wykrzykując tak głośno, że w okolicy rozniosło się echo.
- Spokojnie. - Powiedziała Laura ledwo panując na śmiechem. Ross, czując, że jego serce i dusza przepełnia się radością, przytulił ją mocno do siebie i podniósł kręcąc dookoła siebie. Nastolatka wcześniej oplotła ręce wokół jego szyi. Oboje bardzo cieszyli się z takiego obrotu sytuacji.
- Pokaż mi tego maluszka. - Powiedział postawiwszy dziewczynę na balkonowych kafelkach. Dziewczyna lekko podwinęła luźną koszulkę odsłaniając tym samym swój lekko większy niż kilka miesięcy wcześniej brzuch, a blondyn delikatnie przejechał po nim swoją ciepłą dłonią. - Za kilka miesięcy będziemy szczęśliwymi rodzicami. - Powiedział zadowolony i pocałował dziewczynę w usta. Jego radość była jak najbardziej szczera, bowiem cieszył się, że będzie miał potomka. Tym bardziej, że będzie to męski potomek. Nie żeby nie chciał mieć córki, ale wiadomo jak jest z facetami. Jak chcą mieć dziecko to zazwyczaj troszkę bardziej liczą na syna. Para objęła się i wróciła do reszty zespołu, gdyż zaraz miał zacząć się koncert. Postanowili jeszcze nie mówić reszcie o ciąży, przynajmniej nie teraz. Nie w tej chwili. Stanęli za kurtyną i czekali aż Ryland skończy rozgrzewać publiczność. - Chciałbym Laura żebyś tutaj stanęła. Będę cię widział ze sceny, a wtedy mi się lepiej śpiewa, dobrze? - Powiedział Ross do szatynki i pokazał jej miejsce, w którym miała stanąć.
- Dobrze, powodzenia. - Powiedziała i pocałowała swojego chłopaka w policzek, po czym oboje się przytulili.
- Nie chcę wam przeszkadzać gołąbeczki, ale Ross, za kilka sekund wchodzimy. - Powiedział Rocky pojawiając się przy zakochanych po kilku minutach. I faktycznie, w tle dało się słyszeć piosenkę „We are family” co oznaczało, że po jej zakończeniu powinni wbiec na scenę i przywitać publiczność. Para odsunęła się od siebie i stanęli na wprost siebie. Po chwili cały zespół wszedł na scenę i zaczęło się show. Publiczność bawiła się świetnie, a zespół dawał z siebie wszystko. Zaśpiewali kilka piosenek z najnowszego albumu oraz kilka z pierwszego krążka. Laura w tym samym czasie stała za kulisami i patrzyła z miłością jak jej ukochany tańczy i śpiewa dając z siebie wszystko. Wiedziała, że muzyka jest dla blondyna wszystkim, że będąc na scenie daje z siebie sto jeden procent, całe serce, duszę. Teraz, gdy Ross dowiedział się o ciąży, czuła jeszcze większą euforię. Od razu wyobraziła sobie ich idących z czwórką dzieci przez miasto, szczęśliwych, emanujących miłością i radością. Chciała z nim być już na zawsze, bo wiedziała, że nawet u schyłku jej życia, nadal będzie go kochać, wciąż niezmiennie. Wsłuchiwała się w każde słowo wydobywające się z jego ust. Zamknąwszy oczy poczuła, że odpływa. Znalazła się zupełnie w innym miejscu. Z Rossem, z dala od reszty świata.
- Lau... - Usłyszała nagle za sobą głos, który przebił powłokę jej myśli. Gwałtownie zeszła na ziemię i odwróciła się przodem do rozmówcy. Stał przed nią Ryland. - Wszystko w porządku? - Zapytał.
- Tak RyRy, lepiej być nie mogło. - Odpowiedziała i rozczochrała ciemne włosy nastolatka. Ten szybko je poprawił i objął dziewczynę. Oboje w takiej pozycji oglądali koncert w zupełnym milczeniu. Show było wręcz fenomenalne, każdy się świetnie bawił. Jednakże w ostatnich sekundach koncertu wydarzyło się coś kompletnie nieoczekiwanego, nieprzewidywalnego. Ross podszedł do każdego z członków zespołu i szepnął im coś na ucho. Po chwili podszedł do keyboardu i usiadł przed nim. Reszta zespołu usiadła na podeście i z zaciekawieniem patrzyli na nastolatka. Wokół panowała kompletna, niczym niezmącona cisza. Nikt do końca nie wiedział o co chodzi, poza samym Rossem.
- Chciałbym wam przedstawić piosenkę mojego autorstwa. Napisałem ją dla pewnej dziewczyny, która zawładnęła moim sercem już dość dawno, ale chciałbym pokazać jej co czuję. - Przemówił do publiczności i zaczął grać. Po chwili w sali rozległ się również jego czysty, delikatny głos.

I've just come to realize the fire in your eyes for me
And baby all these little sparks ignite until I just can't breathe

And time and time and time and time and time again
I'm lying in the dark, and wondering where you are
I'm tryna, tryna, tryna find the medicine
Straight into my heart, it's tearing me apart

I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up
I'm a believer, believe me
This love is a drug
I'm dying, I can't get enough
I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up

I haven't slept a couple nights
Been staring at the ceiling again
The side effect I know too well
I'm addicted to the feeling

W pewnej chwili zespół postanowił pomóc chłopakowi i stanęli przy swoim instrumentach. Rydel zajęła miejsce Rossa, a ten stanął na środku sceny. Patrzył cały czas we wzruszone oczy swojej dziewczyny. Będąc coraz dalej końca piosenki zaczął do niej powoli podchodzić. Będąc już tuż obok niej złapał ją za rękę i delikatnie pociągnął na scenę. Ta, choć oszołomiona, oddała się mu. Po chwili oboje stali już na scenie, a publiczność krzyczała i klaskała w niebo głosy ze szczęścia. Zespół także był bardzo wzruszony tym widokiem. Rossa tańczył przy Laurze śpiewając kolejne wersy tekstu.

And time and time and time and time and time again
I'm living in a dream, or somewhere in between
I'm tryna, tryna, tryna find the medicine
It's everything I need, you're the remedy

I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up
I'm a believer, believe me
This love is a drug
I'm dying, I can't get enough
I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up

Doctor, doctor, bottle it up
I'm a believer, believe me, this love is a drug
I'm dying, I can't get enough
Doctor, doctor

I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up
I'm a believer, believe me
This love is a drug
I'm dying, I can't get enough
I'm screaming, "Doctor, doctor"
Bottle it up *

Ostatnie słowo zaśpiewał mając twarz tuż przed jej. - To było piękne. - Powiedziała wzruszona szatynka ledwo powstrzymując łzy szczęścia i przytuliła kochanego.
- Lau, chcę żebyś tę chwilę zapamiętała do końca życia. Zasługujesz na to co najlepsze, a ja chcę ci to dać. Wiesz, że nie umiem bez ciebie żyć. Moje serce bez ciebie krwawi. Teraz gdy nasza miłość przetrwała tak wiele przeszkód, wiem, że niczego bardziej nie pragnę niż spędzić z tobą resztę mojego życia. - Powiedział i uklęknąwszy na jedno kolano wyjął z kieszeni małe granatowe pudełeczko i otworzył je pokazując zszokowanej dziewczynie jego zawartość. - Laura Marie Marano, czy uczynisz mnie najszczęśliwszym facetem na świecie i wyjdziesz za mnie? - Szatynka wciąż oszołomiona patrzyła na niego. Nie wiedziała co powiedzieć, zaskoczył ją. Wokół nich nikt się nie odezwał choćby słowem, nikt nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Wszyscy z zaciekawieniem i zainteresowaniem patrzyli na parę i oczekiwali odpowiedzi dziewczyny. Tymczasem ona toczyła wewnętrzną walkę z samą sobą.
 CIĄG DALSZY NASTĄPI...

* - Piosenka „Doctor, Doctor” - R5.
******************
Hej wam, w końcu udało mi się wstawić rozdział. To już setka, dlatego taki zwrot akcji i rozdział podzielony jest na dwie części. Jak wam się podoba? Dodatkowo dziękuje wam, że byliście ze mną przez cały ten czas i nie opuściliście gdy było ciężko. Piszcie komentarze.
Madame Lynch

niedziela, 7 lutego 2016

(99) 25. Lot & Zwiedzanie

*Laura*
Obudził mnie przeraźliwy dźwięk budzika, który informował, że pora wstawać. Spojrzałam nieprzytomnym wzrokiem na zegarek – była 3:40, więc nacisnęłam na wyłącznik i weszłam z przygotowanymi wczoraj rzeczami do łazienki. Zamknąwszy za sobą drzwi zrzuciłam z siebie piżamę i weszłam pod prysznic. Czując jak smugi wody oblewają moje ciało rozmarzyłam się o trasie R5. Przed oczami miałam mnie i Rossa spacerujących ulicami Rzymu trzymając się za ręce. Otulona ręcznikiem podeszłam do lustra i dwoma ruchami machnęłam pod oczami czarne kreski. Do tego pomalowałam sobie rzęsy czarnym tuszem do rzęs, pomalowałam powieki niebieskim cieniem i usta musnęłam malinowym błyszczykiem. Następnie wytarłam swoją wilgotną skórę puchowym ręcznikiem i przebrałam się w przygotowane ciuchy. Miałam na sobie granatowe jeansy, biały sweter oraz jeansową kurtkę. Od razy rozczesałam sobie włosy i wyszłam ze szczotką z pokoju czystości. Przyrząd do włosów schowałam do torby wraz z aparatem, o którym poprzedniego dnia zupełnie zapomniałam. Byłam już prawie gotowa, więc założyłam jeszcze drobną biżuterię i wyjęłam z szafy moją czarną skórzaną kurtkę i położyłam ją na łóżku wraz z torbami i walizkami. Na koniec szybko wyjęłam z szafy moje czarno-niebieskie adidasy i szybkim ruchem założyłam je na stopy oraz zawiązałam sznurówki. Zegarek wskazywał 4:00, więc Ross, któremu wcześniejszego dnia dałam klucze do mieszkania, aby pomógł mi z bagażami, powinien być lada moment. Usiadłam na fotelu obok łóżka i poprawiłam fryzurę wpatrując się w drzwi i oczekując pojawienia się w nich ukochanego. Już po chwili usłyszałam ciche pukanie, na które odpowiedziałam krótkim „Proszę”. W ułamku sekundy w pomieszczeniu pojawiła się postać bardzo dobrze mi znana. Blondyn ubrany był w czarne rurki z dziurami na kolanach, białą koszulę zapiętą 3/4 oraz czarną skórzaną kurtkę. Do tego miał na stopach białe adidasy. Był przystojny, a jeszcze dzięki temu uśmiechowi jakim mnie obdarzył poczułam, że tracę grunt pod nogami.
- Gotowa? - Zapytał podchodząc do mnie. Siedziałam na takiej wysokości, że miałam centralnie na wysokości wzroku jego w połowie odsłoniętą klatę. Nie szło się na niczym skupić, a jeszcze spotęgował wszystko zapach perfum blondyna. Czułam, że odlatuję. Skupiłam jednak wszystkie swoje siły i przeniosłam wzrok na twarz nastolatka. Na szczęście udało mi się.
- Tak. - Wydukałam tylko nie mogąc nic więcej rzec. Po prostu czułam jakby wielka gula stanęła mi w gardle i przez to nie mogłam wypowiedzieć choćby słowa. Zupełnie tak jak wtedy gdy odkryłam, że kocham go nad życie.
- To świetnie. - Powiedział całując mnie w usta na powitanie. - Rocky i Riker już idą, więc pomogą mi z walizkami, a ty idź na dół i wejdź do busa. My zaraz dołączymy. -Powiedział. Nie chciałam się sprzeciwiać, więc wykonałam polecenie blondyna. Zgarnęłam z łóżka torbę i kurtkę i zeszłam na dół witając się na schodach z Rikerem i Rockym całując każdego z nich w policzek. Takie już mieliśmy powitanie. Tylko z Rossem witałam się inaczej, z wiadomych powodów. Po kilku minutach znalazłam się na powietrzu i weszłam do pojazdu stojącego po drugiej stronie ulicy.
- Hej. - Przywitałam siedzących w busie: Rydel, Ella, Rylanda i państwo Lynch po czym zajęłam wolne miejsce obok Rydellington najbliżej tyłu.
- Witaj, Lau. - Odpowiedzieli mi niczym grecki chór. Po chwili na dworze pojawili się pozostali i włożyli moje bagaże do bagażnika po czym zajęli swoje miejsca. Ross usiadł obok mnie wręczając mi klucze do mojego mieszkania, a jego bracia usiedli na samym początku. Najstarszy z rodzeństwa zajął miejsce jako kierowca. Drzwi się zamknęły, zapięliśmy pasy, a pojazd po chwili mknął ulicami Los Angeles. Wtuliłam się w Rossa czując na policzkach jego skórę oraz wdychając jednocześnie słodki zapach jego perfum. Ten objął mnie ramieniem mocniej przytulając do siebie. Dzięki temu słyszałam jak bije jego serce. Zamknęłam oczy, jednak nie odpłynęłam. Zamiast tego myślałam o tym jak powiedzieć Rossowi, że zostanie ojcem. Coraz bardziej ciążyła mi ta tajemnica. Wiele razy szukałam sposobności, aby wyznać mu prawdę, ale za każdym razem nie dawałam razy. Jednakże teraz definitywnie postanowiłam, że powiem mu o wszystkim w czasie trasy. Dowie się prawdy, gdy tylko nadarzy się dobra do tego chwila. Gdy będzie odpowiedni moment. Nim się zreflektowałam zdążyliśmy dojechać do lotniska. Przed oczami zobaczyłam wielką półprzezroczystą kopułę z napisem „Los Angeles Airport”. Riker zaparkował tuż przy budynku, a my odpięliśmy pasy. Po chwili pojawili się obok nas dwaj panowie, którzy zapakowali nasze bagaże na specjalny samochód i pomknęli w stronę pasa startowego. Ross pomógł mi wysiąść i razem z jego rodziną weszliśmy do budynku. Od razu przeszliśmy na pas gdzie wsiedliśmy do samolotu. Tamci panowie akurat skończyli wpakowywać nasze rzeczy. Weszliśmy do szybowca i zajęliśmy wyznaczone miejsca. Na samym początku siedziała pani Stormie z mężem. Zaraz za nimi usadowili się Rocky, Riker oraz Ryland. Dalej siedziało Rydellington, a na samym końcu oczywiście ja i Ross. Usiadłam od strony okna, a następnie spojrzałam przez nie. Właśnie się wzbiliśmy. Teraz widziałam nasze ukochane miasto z lotu ptaka. Było piękne. Przyłożyłam twarz do okienka i zachwycałam się widokiem. W pewnej chwili poczułam, że ktoś obejmuje mnie w pasie i przyciąga do siebie. Był to rzecz jasna mój ukochany. Oddałam mu się i po zaledwie sekundzie znalazłam w jego ciepłych, silnych ramionach.
- Czeka nas 18 godzin długiego lotu. - Powiedział, a ja spojrzałam mu w oczy. Moje serce przyspieszyło, poczułam się jak księżniczka, która po latach rozłąki znów zobaczyła swojego księcia. Oddałam mu się bez reszty. Położyłam głowę na torsie nastolatka i odpłynęłam w objęcia Morfeusza.
Młoda, drobna nastolatka powoli otworzyła zaspane oczy, gdyż z błogiego snu zbudziły ją promienie słoneczne urządzając taniec towarzyski na jej bladej, zmęczonej twarzy. Dziewczyna powoli wstała z łóżka i poprawiła swój długi warkocz energicznie zarzucając go na plecy. Poprawiwszy pogniecioną piżamę weszła do łazienki i wzięła długą, odprężającą kąpiel w wannie. Dopiero po godzinie wyszła przebrana w świeższe ubranie i z kokiem na głowie. Zeszła delikatnie stąpając po schodach bosymi stopami. Po chwili znalazła się w kuchni i zjadła płatki z mlekiem. Gotowa założyła na nogi klapki i opuściła posesję. Jej nogi wiedziały gdzie iść. Automatycznie poprowadziły ją do domu naprzeciwko. Chciała bowiem wyznać swojemu ukochanemu, że jest z nim w ciąży. Uznała, że teraz jest idealny moment. Wiedziała, że w jego domu nie ma nikogo poza nim, więc będzie łatwiej jej wszystko powiedzieć. Stanęła przed drzwiami, jednak zawahała się. Długo zastanawiała się czy jednak to zrobić. - Teraz albo nigdy. - Powiedziała w końcu pod nosem podejmując szybką decyzję i bez zastanowienia drżącą ręką nacisnęła dzwonek do drzwi. Po sekundzie w domu rozległ się dobrze znany jej dźwięk, a chwilę potem w progu domu stanął nie kto inny jak Ross. Był zaskoczony wizytą Laury o tak wczesnej porze aczkolwiek bardzo się cieszył, że znów ją zobaczył. Ta nic nie powiedziała tylko minęła go w progu i milcząc udała się do salonu gdzie usiadła wygodnie na kanapie. Ross nadal zaskoczony zamknął drzwi i uczynił to samo co ukochana zajmując miejsce obok niej. Patrzył na nią przez cały czas czekając aż się odezwie, jednak ona wciąż milczała patrząc w jeden martwy punkt na ścianie przed nią. Blondynowi zaczęła ciążyć ta niezręczna cisza, jednak milczał oczekując wyjaśnień.
- Laura, możesz w końcu coś powiedzieć? - Powiedział po dłuższej chwili. - Milczysz odkąd tu weszłaś, a ja nie lubię niezręcznej ciszy, dobrze o tym wiesz. - Rzekł mając nadzieję, że dziewczyna wyjaśni całe zajście, ta jednak milczała. Chłopak poddając się wstał z kanapy i już chciał iść do kuchni kiedy stało się coś zupełnie nieoczekiwanego.
- Jestem w ciąży. - Powiedziała patrząc na plecy chłopaka i spuściła głowę nie chcąc patrzeć w jego oczy. Blondyn odwrócił się zszokowany i nie wiedział co powiedzieć. W swojej głowie szukał jakichkolwiek sensownych zdań dobrze pasujących do zaistniałem sytuacji, jednak nie mógł odpowiednio spleść słów. Po chwili oprzytomniał i podszedł do dziewczyny. Przytulił ją i robiąc głęboki, znaczący wdech otworzył usta wydobywając z siebie głos...
W tej chwili się obudziłam, było mi niezmiernie przykro, że nastąpiło to akurat w tym momencie, ponieważ przez to nie dowiedziałam się co było dalej. I zapewne nigdy się już nie dowiem. Podniosłam lekko głowę i spojrzałam na Rossa. Spał wyglądając tak słodko. - Zostaniesz tatą, Rossy. - Wyszeptałam niemal niesłyszalnie patrząc jak jego długa blond grzywka upada mu na opalone czoło. Po chwili oderwałam od niego wzrok i spojrzałam przez okienko samolotowe. Znajdowaliśmy się gdzieś nad oceanem. Wyciągnęłam z torby książkę i zaczęłam ją czytać co jakiś czas podziwiając USG, które do niej włożyłam. Po chwili znalazłam się w innym, wyimaginowanym, książkowym świecie.

*****
- Ale tu jest pięknie. - Powiedziała Rydel rozglądając się wokoło stojąc przed budynkiem lotniska. Przed 9-osobową grupą rozpościerał się widok na Rzym.
- Uwielbiam Włochy. - Rzekła Laura stając obok blondynki. - Są najpiękniejsze na świecie. - Dodała.
- Hotel jest niedaleko stąd, może się przejdziemy. - Zaproponował Mark na co wszyscy się zgodzili. Ich bagaże właśnie odjechały samochodem w stronę owego hotelu, więc ruszyli fotografując co jakiś czas atrakcje, które ich jakoś szczególnie zainteresowały. Wszystkie pary szły trzymając się za rękę. Tylko Riker, Rocky i Ryland szli zupełnie samotnie, jednakże trzymali się w trójkę. Do hotelu dotarli po pół godzinie. Miła recepcjonistka wręczyła każdemu klucze i Lynchowie, Laura oraz Ratliff weszli na czwarte, a zarazem najwyższe piętro budynku. Tam okazało się, że Mark zarezerwował 3 pokoje. Jeden dla chłopaków, drugi dla dziewczyn, a trzeci dla niego i jego żony. Każdy wszedł do przydzielonego sobie pokoju, a tam czekały już na nich bagaże. W każdym pokoju były dwie łazienki, a ponieważ Ross zaproponował Laurze zwiedzanie Rzymu, dziewczyna szybko umyła się, przebrała i biorąc małą, podręczną torebkę, w której miała telefon, portfel, chusteczki i aparat, wyszła z pokoju. Po chwili dołączył do niej Ross i oboje wyszli z hotelu. Zobaczyli m.in. Panteon, Plac Navona czy Schody Hiszpańskie. Na sam koniec zostawili sobie Koloseum. Laura zrobiła selfie jak się całują, po czym, gdy ten chciał iść dalej, zatrzymała go.
- Ross... - Zaczęła nieśmiało przyciągając go do siebie. - Muszę ci coś powiedzieć. - Rzekła, a blondyn skupił na niej całą swoją uwagę. - Wiem, że to nie jest idealna chwila na to, ale musisz wiedzieć, że... - Nie dane było jej jednak skończyć, gdyż nagle rozległ się dźwięk telefonu. Była to komórka młodej Marano. Vanessa do niej dzwoniła. Dziewczyna, choć lekko niezadowolona, odebrała połączenie i odeszła kawałek od chłopaka. - Van, co chcesz? - Zapytała z początku oschle, jednak po chwili opanowała nieco ton.
- Jak tam w Rzymie? - Zapytała nie zwracając uwagi na zdenerwowanie siostry.
- Dobrze, ale muszę kończyć, bo Ross musi iść na próbę. - Powiedziała i nie czekając na odpowiedź po prostu się rozłączyła po czym wróciła do Rossa. - Chodź. - Rzekła i pociągnęła go w stronę hotelu. Była dopiero 12:35, a od wyjazdu z L.A. minął jeden dzień. Po kilku minutach R5 i reszta zjedli obiad i udali się do klubu, w którym mieli mieć dzisiaj występ. Dotarli tam dokładnie o 15:00. Weszli na pustą jeszcze scenę w klubie i rozpoczęła się próba. Laura usiadła z Rylandem naprzeciwko nich i nie spuszczała wzroku ze swojego chłopaka. Gdy zespół śpiewał Smile, najmłodszy Lynch objął przyjacielsko szatynkę ramieniem i uboje kołysali się w rytm muzyki. Po chwili zaczęli także cicho śpiewać wygłupiając się przy tym. Próba minęła im szybko i spokojnie, a ok. godziny 17 zaczęły się zbierać fani, którzy wykupili Meet&Greet. Każdy zrobił sobie zdjęcie z zespołem i otrzymał worek z prezentami od nich, a następnie ustawiał się powoli pod sceną. Co niektórzy kupili sobie rzeczy z zespołem w sklepiku R5. Po jakieś godzinie zespół pojawił się na scenie i pierwsi fani zaczęli zadawać im pytania. Ross jedyny stał na scenie i nic nie mówił. Grał za to solówkę na swojej gitarze elektrycznej będąc jakby w transie. Jego wyraz twarzy nie mówił nic. Laura siedziała za kulisami i patrzyła na niego próbując domyśleć się co myśli, jednak bezskutecznie. Gdyby ktoś czytał mu w myślach bardzo by się wzruszył, bowiem tematem jego refleksji była ważna dla niego osoba – Laura. Podejmował wiele decyzji w myślach, jednak tuż przed występem przestał myśleć i oddał się muzyce. Sala była pełna wzdłuż i wszerz. R5 dali świetny koncert, emocji i śpiewów było co niemiara. Ok. 23 skończył się koncert, więc R5 wrócili do hotelu. Cała grupa umyła się i poszła spać bowiem następnego dnia czekał ich wylot do kolejnego miasta na liście – Werony. Zasnęli z uśmiechami na ustach śniąc o wielu rzeczach.
*************
W końcu udało mi się wstawić nowy rozdział. Jeszcze chwila, a będzie seteczka. Jak wam się podoba? Jak myślicie, co będzie dalej?
Madame Lynch

piątek, 15 stycznia 2016

(98) 24. Odliczanie & Dziwna rozmowa

*Narrator*
Następnego dnia jako pierwsza obudziła się Laura. Nieprzytomnym wzrokiem spojrzała na zegarek, który wskazywał dopiero 5:00, jednak nie czuła zmęczenia. Nie miała też siły leżeć bez ruchu na łóżku ukochanego, więc wstała nie chcąc go budzić szybko opuściła jego pokój. Już po chwili cicho pokonując schody znalazła się w kuchni. Nalała sobie trochę soku pomidorowego i wypiła zawartość szklanki jednym tchem. Odłożywszy szklankę do zmywarki spojrzała na świat przez okno. Momentalnie zapragnęła znaleźć się po drugiej stronie szyby więc wyszła przez szklane drzwi na końcu domu na taras, z którego skręcało się na basen. Usiadła na zimnych cementowych schodach podkulając nogi i splatając je rękami. Patrząc przed siebie myślała. Właściwie to o czym? Trudno jednoznacznie określić. Jej myśli wypełniało wiele rzeczy m.in. było to jej przyszłe dziecko oraz Ross. Tak naprawdę bała się powiedzieć mu, że jest w ciąży. Czemu? Sama nie wiedziała dlaczego, ale bała się, że chłopak przestraszy się odpowiedzialności i zwyczajnie ją zostawi. Mimo iż wiedziała, że Lynch nie jest taki to w głębi duszy ogromnie obawiała się jego reakcji. Odwlekała w czasie powiedzenie mu prawdy chociaż zdawała sobie sprawę, że nie jest to słuszne. Za każdym razem wymyślała coraz to nowy powód, przez który nie podzieliła się z ojcem jej dziecka tak ważną informacją. Tym ostatnim było to, iż nie chciała chłopaka dodatkowo stresować przed trasą koncertową. - „Już i tak ma dużo na głowie.” - Usprawiedliwiała swoje poczynania. Tak naprawdę nikt oprócz niej samej nie wiedział o przyszłym potomstwie, co bardzo jej ciążyło, bo chciała się komuś zwierzyć ze swoich obaw, problemów, ale nie wiedziała jak i z kim rozpocząć takową rozmowę. Wtem jakby za dotknięciem magicznej różdżki, poczuła przyjemne ciepło spadające na jej ramiona. Po chwili zreflektowała się, że owym ciepłem jest po prostu koc, którym ktoś ją przykrył. Szybko odwróciła głowę, by dostrzec swojego wybawiciela, którym okazała się być Stormie – mama Rossa. - Co tak sama siedzisz, Lau? - Zapytała kobieta siadając obok nastolatki.
- Nie mogę spać. - Powiedziała zatajając resztę prawdy.
- Laura, widzę, że coś cię od jakiegoś czasu gryzie. Możesz mi zaufać i się zwierzyć. Jeśli nie chcesz to nie powiem Rossowi o naszej rozmowie, nie musisz się o to bać. - Starała się przekonać nastolatkę.
- Sama nie wiem. - Zawahała się nie chcąc niepotrzebnie martwić kobiety.
- Lau, daj sobie pomóc. - Brnęła dalej w swoje przekonania. Laura poczuła, że ta nie odpuści. W głębi duszy cieszyło ją zmartwienie mamy jej chłopaka i czuła, że nie wytrzyma trzymając tego dłużej w sobie. Postanowiła więc zwierzyć się kobiecie ze wszystkiego.
- Ja... - Zaczęła, jednak zawahała się przez chwilę. - Jestem w ciąży. - Powiedziała szybko niczym karabin maszynowi. - Nikt o tym nie wie, nawet Ross. Ja... nie wytrzymuję dłużej ukrywając to. - Wydusiła spuszczając głowę jednocześnie ukrywając ją w dłoniach. Starsza blondynka spojrzała na jej zasłoniętą twarz nie mając pojęcia co może powiedzieć. Szybko przeanalizowała słowo po słowie wydobyte przed z chwilą z ust nastolatki nie wiedząc co z tą wiedzą zrobić. Była w szoku, tak wielkim, że czuła jak paraliż przeszywa całe jej ciało. Uznała, że w tej sytuacji najlepsze będzie milczenie.
- Który to miesiąc, tydzień? - Rzekła w końcu, a dziewczyna na te słowa podniosła głowę i spojrzała brązowookiej w oczy.
- Trzeci tydzień. - Powiedziała z ewidentnymi łzami w oczach.
- Będę babcią. - Powiedziała rozanielona chcąc podnieść dziewczynę na duchu. - Powinnaś powiedzieć o tym Rossowi. - Dokończyła przytulając nastolatkę. - I swoim rodzicom rzecz jasna. - Dodała szybko dla pewności. Laura zdziwiona jej gestem przytuliła się do niej, jednakże dopiero po chwili. Momentalnie poprawił jej się humor, bo wiedziała, że ma na kogo liczyć.
- Dziękuję, że mnie pani wysłuchała. - Powiedziała uśmiechając się do niej.
- Nie ma sprawy, w końcu Ross cię bardzo kocha, a więc jesteś dla nas jak rodzina. - Rzekła czyniąc to samo co jej przedmówczyni.
- To ja może pójdę na górę. - Wyszeptała nieśmiało.
- Jasne, idź. - Odpowiedziała odsuwając się by nastolatka mogła spokojnie przejść. Dziewczyna podniosła się i otulając kocem weszła z powrotem do rezydencji. Powoli stąpając po podłodze weszła na piętro, a stamtąd weszła do pokoju przedostatniego Lyncha. Powoli podeszła do łóżka chłopaka i stanęła przy jego krawędzi poprawiając poduszkę.
- Gdzie byłaś? - Zapytał Ross mając początkowo zamknięte oczy. Przestraszyło to nastolatkę, gdyż myślała, że chłopak jeszcze śpi.
- Poszłam się napić. - Odpowiedziała po czym uśmiechnęła się chcąc uwiarygodnić swoją wersję zdarzeń. Ten tylko podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na nią zaspanymi oczami. Dopiero teraz oboje zreflektowali się, że jest zaledwie 5:45. Chłopak przez chwilę milczał, aż nagle złapał ją za dłonie i pociągnął w swoją stronę, a gdy znajdowała się już wystarczająco blisko objął ją szybko w talii i przerzucił delikatnie na łóżko tak, że po chwili znajdował się nad nią podpierając swoje ciało rękami. Dziewczyna patrzyła na niego z iskierkami w oczach. Nikomu z nich nie chciało się spać. Wręcz przeciwnie, byli rozbudzeni samym patrzeniem na siebie.
- Kocham cię. - Powiedział zbliżają twarz do ukochanej.
- Ja ciebie też kocham. - Odpowiedziała i pocałowała usta chłopaka. Ten jedną ręką odgarnął kosmyk włosów, który opadł szatynce na lewe oko, a drugą podpierał się przemieszczając ciężar ciała na lewą rękę. Laura z kolei lekko się podniosła i pocałowała chłopaka, co ten rzecz jasna odwzajemnił.

<Kilka godzin później>
Rodzina Lynch oraz Ratliff i Laura jedli obiad śmiejąc się przy tym i żartując. Rozmawiali głównie o trasie, ale nie obyło się też bez drobnych dygresji. Pani Lynch tym razem zrobiła kurczaka z pure i brokułami. Każdy nałożył sobie po garści, jednak Laura za dyskretną namową Stormie nałożyła sobie więcej warzyw, gdyż jak wiadomo wpływa to lepiej na rozwój dziecka. Nastolatka w końcu czuła się dobrze, nie bała się. Po rozmowie ze starszą, doświadczoną kobietą wiedziała, że ma na kim polegać i nie jest sama w tym wszystkim. Po skończonym posiłku Ross porwał swoją wybrankę za rękę i zaprowadził do własnego pokoju. Tam para usiadła na łóżku i przytulili się do siebie. - Ross... - Zaczęła nieśmiało nastolatka.
- Tak? - Zapytał spoglądając na nią.
- Chciałbyś mieć ze mną dzieci? - Wypaliła nagle nie przemyślawszy tego.
- Lau, oczywiście, że tak, ale jeszcze młodzi jesteśmy. Mamy dużo czasu. Kiedyś w przyszłości, kto wie, może będziemy mieli kilkanaście małych potomków. A czemu pytasz? - Mówił nie zdając sobie sprawy, iż tymi słowami rani swą ukochaną. Gdyby wiedział jaka jest prawda nigdy nie poszczyciłby się na takie słowa.
- A nic. Tak jakoś mnie wzięło. - Powiedziała czując smutek, jednak uśmiechnęła się by ukryć przed chłopakiem ból. Chciała wykrzyczeć w tej chwili, że jest w ciąży, że blondyn będzie ojcem, ale coś jej na to nie pozwalało. Jakaś wewnętrzna siła jakby trzymała ją za gardło i zabraniała zabrać głos, wydobyć z siebie jakiekolwiek słowo. Dziewczyna jednak nic nie zrobiła poza przytuleniem się do ukochanego. Wtuliła głowę w jego tors i cicho, bezgłośnie zaszlochała, jednak po chwili otarła łzy, tak że nie było po nich jakiegokolwiek śladu.


<Kilka dni później>
Ostatni dzień wolności, jutro początek trasy. Dzisiaj był wyjątkowo zabiegany dzień. Ostatnie pakowanie, ćwiczenia oraz wiele, wiele innych. I dla samej Laury ten dzień był bardzo stresujący. Ross zaproponował jej, aby poszli do kina tego ostatniego dnia przed wyjazdem, jednak dziewczyna odmówiła mówiąc, że musi załatwić bardzo ważną sprawę. Umówili się więc na następny dzień tuż przed wyjazdem. Młoda Marano opowiedziała o ciąży swojej rodzinie. Ci, ku jej zdziwieniu, zaczęli jest gratulować i cieszyć się z kolejnego dziedzica. - „Więc został tylko Ross.” - Przeszło szatynce przez myśl po konfrontacji z rodzicami i siostrą. - „I jego rodzina, rzecz jasna.” - Sprostowała po chwili. Dzisiaj była umówiona z lekarzem, aby zrobić badania kontrolne i sprawdzić czy ciąża rozwija się prawidłowo. Zabrała ze sobą Vanessę, która bardzo chciała dotrzymać jej towarzystwa. Siostry już o 11:50 znalazły się pod gabinetem. Po chwili zjawił się również lekarz. Laura kazała starszej siostrze poczekać, a sama weszła do pomieszczenia wraz z lekarzem.
- Proszę się położyć i podwinąć bluzkę. - Poprosił lekarz, a 19-latka szybko wykonała polecenie. Ten posmarował jej brzuch przezroczystą gęstą substancją i przejechał po skórze rączką od maszyny USG. Z zaciekawieniem i w milczeniu spoglądał w monitor patrząc co się na nim wyświetla. Po chwili skończył myjąc rączkę i dając nastolatce papier, aby wytarła swój brzuch. Ta uczyniła to po czym usiadła zrzucając nogi z łóżka.
- I jak, panie doktorze? - Zapytała w końcu czując, że cisza panująca w gabinecie jest wręcz nie do zniesienia.
- Wszystko jest w jak najlepszym porządku. Pani ciąży nic nie zagraża. - Odpowiedział zapisując dane w papierach.
- Czy ja mogę prosić o zdjęcia z USG? - Zapytała nieśmiała podchodząc do biurka lekarza.
- Oczywiście, proszę chwilę poczekać. - Powiedział i wyszedł na chwilę z gabinetu. Wrócił po kilku minutach ze wspomnianymi zdjęciami. - Oto pani syn. - Dodał wręczając jej fotografie.
- Syn? Ojciec dziecka bardzo się ucieszy. - Rzekła zadowolona. - I ja też. - Dodała szybko i schowała zdjęcia do torebki. - Panie doktorze? - Zapytała przypominając sobie o istotnej sprawie. - Czy mogę jutro jechać z moim chłopakiem w trasę? Nie zaszkodzi to dziecku? - Zapytała.
- Nie widzę przeciwwskazań. - Powiedział po chwili zastanowienia. - Tylko proszę na siebie uważać, nie przemęczać się i ograniczać. - Dokończył naprędce.
- Dobrze, czy to już wszystko?
- Tak, może pani iść, gdyby się coś działo proszę dzwonić.
- Dobrze, do widzenia.

- Do widzenia. - Nastolatka szybko zniknęła za drzwiami pomieszczenia witając się z siostrą. Opowiedziała jej o wszystkim i ruszyły w stronę domu. Laura będąc już w pokoju sprawdziła czy spakowała wszystko co najistotniejsze. Dołożyła tylko paszport z biletem do Włoch, a konkretniej Rzymu, bo tam R5 rozpoczynało swoją europejską trasę, oraz swoją ulubioną książkę, do której włożyła zdjęcia z USG. Oprócz tego w torbie podręcznej znalazł się też telefon, portfel, słuchawki z MP4, chusteczki i kilka innych podręcznych gadżetów. Tego dnia Laura zdążyła jeszcze spotkać się z Rossem i pójść z nim na spacer. Pożegnali się długim pocałunkiem i uściskiem. Nastolatka ok. 21 umyta i przebrana w piżamę weszła pod kołdrę upewniając się czy ustawiła budzik. Położyła głowę na poduszce i momentalnie zasnęła, gdyż następnego dnia trzeba było wstać o 4:00.
************
Jest i on. Nówka sztuka rozdział. Jak wam się podoba? Nie zawiodłam was? Następny nie wiem kiedy się pojawi, ale to dlatego, że muszę nadrobić zaległości z następnymi rozdziałami. Komentujcie śmiało i wyrażajcie swoje opinie.
Madame Lynch