Witajcie, dzisiaj bloggerka Lucy zapytał mnie czy chcę z nią prowadzić bloga, a ja się zgodziłam. Zapraszam was serdecznie, mam nadzieję, że będzie wam się podobało. http://ross-i-laura.blogspot.com/
Całuski :-* Marta Lynch.
Zanim zacznie się 3 sezon, mam do was małe pytanie. Czy chcielibyście 4 sezon? Mam już mały pomysł, ale zależy jak zakończy się 3. Jednakże chciałabym wiedzieć, czy w razie czego mam go pisać. Odpowiedzi piszcie w komentarzach, a ja nie będę się rozpisywać tylko zmykam pomóc rodzicom.
Całuski :-* Marta Lynch.
P.S. Jak ktoś nie wie to 3 sezon zacznie się 5 stycznia 2014.
„Może i
sztuczne ognie są piękne, ale ja widzę tutaj coś o wiele
piękniejszego – ciebie.” - Ross Lynch.
UWAGA!
Ten rozdział czytacie na
własną odpowiedzialność!!!
*Oczami narratora.*
Dzisiaj jest 31 grudnia, czyli
sylwester. Te dwa dni były dla Rossa i Laury bardzo znaczące,
ponieważ znów zaczęli ze sobą chodzić. Spotykali się ze sobą
praktycznie bez przerwy. Nawet dzisiaj zamierzali ze sobą spędzić
sylwestra. - Ross, chodź tutaj na chwilę! - Zawołała go Stormie,
a ten od razu zszedł na dół.
- Tak? Co się stało? - Zapytał
widząc na dole swoją rodzinę i Ell'a z walizkami.
- Razem w rodziną Marano wyjeżdżamy,
a ty i Laura zostajecie tutaj. - Powiedział Mark.
- A czemu my zostajemy? - Zapytał.
- Bo zaledwie dwa dni temu zostaliście
parą i musicie się sobą nacieszyć. - Wyjaśnił Mark. - Przyjdzie
do ciebie jak tylko się spakuje, a my uciekamy, bo zaraz mamy
samolot. Wrócimy 2 stycznia wieczorem - Dodał i wyszedł z resztą
rodziny. Ross podszedł do okna i zabaczył jak jego rodzina i
rodzina Laury idą w stronę lotniska, a po chwili usłyszał dzwonek
do drzwi.
- „To pewnie Laura.” - Pomyślał,
jednak gdy otworzył drzwi ujrzał przed sobą...... Cody'ego. - Co
ty tutaj robisz? - Zapytał oschle, a gość wszedł do jego domu bez
pytania.
- Chciałem cię przeprosić. - Powiedział. -
Źle zrobiłem, że zabrałem ci wszystko co tak kochasz. Żałuję
tego, bardzo. Proszę cię, wybacz mi. - Dodał.
- Co? - Zapytał z wyrzutem. -
Myślisz, że jak przyjdziesz tutaj i powiesz, że żałujesz, to ci
wszystko wybaczę? Niedoczekanie. Miałeś szansę, aby się
poprawić, ale nie skorzystałeś z niej. Wiele razy wyciągałem do ciebie
rękę i proponowałem przyjaźń, choć zabierałeś mi wszystko,
ale dziś mówię „Dość!”. Nie wybaczę ci tego nigdy. Już
nie chodzi i to, że zabrałeś mi wszystko, ale o to, że okłamałeś
wszystkich wokół. Kłamstwem nie można zbudować przyjaźni,
pamiętaj o tym. - Dokończył już nieco spokojniej.
- Wiedziałem, że mi nie wybaczysz,
nie zasługuję na to, cześć. - Powiedział i ze spuszczoną głową
udał się w stronę drzwi.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Zapytał
nagle blondyn, a Cody gwałtownie się zatrzymał. Odwrócił się w
stronę brązowookiego i podszedł do niego. - Dlaczego zabrałeś mi
rodzinę, przyjaciół i dziewczynę? - Zapytał znów.
- Byłem zazdrosny. Miałeś wszystko o
czym ja zawsze marzyłem. Podobałeś się każdej dziewczynie, a ja
zawsze byłem ten gorszy. Czułem do ciebie żal, bo będąc twoim
przyjacielem żyłem w twoim cieniu. Czasami nawet myślałem, że
już mnie nie lubisz. - Wyznał.
- Żartujesz? Jak mogłeś w ogóle tak
pomyśleć? Przecież to ty jako jedyny lubiłeś mnie wtedy tak
szczerze, a nie dlatego, że byłem sławny w naszym mieście.
Rozumiałeś mnie jak nikt inny i potrafiłeś doradzić w każdej
sprawie. A jeśli chodzi o to co powiedziałeś wcześniej, to ja
wcale nie byłem lepszy od ciebie. Po prostu spełniałem swoje
marzenia. - Powiedział Ross.
- Super, że tak sądzisz. Gdybym wtedy
to wiedział to teraz bym tego wszystkiego nie żałował. Dziękuję
za naszą przyjaźń, która chyba już nie istnieje. - Powiedział
smutny.
- Istnieje, istnieje. Wybaczam ci. -
Rzekł, a Cody'emu od razu zrobiło się lepiej.
- Serio? - Zapytał niedowierzając w
to co przed chwilą usłyszał.
- Tak, teraz gdy wiem, dlaczego to
zrobiłeś, mogę bez wyrzutów sumienia, powiedzieć „wybaczam ci
wszystko”. Mam jednak nadzieję, że nie zniszczysz tej szansy, bo
to jest ostatnia, którą ci daję.
- Nie martw się, nie zawiodę cię. -
Powiedział i szczęśliwy przytulił Rossa. Potem jeszcze chwilę
porozmawiali, a Cody wyszedł z domu Lynchów. Chwilę później Ross
usłyszał kolejny dzwonek do drzwi.
- Tym razem to musi być Laura. -
Powiedział i otworzył drzwi. Tym razem się nie mylił, bo przed
nim we własnej osobie stała jego dziewczyna – Laura. - Hej. -
Powiedział i wpuścił ją do środka.
- Cześć. - Odpowiedziała i
pocałowała swojego chłopaka w policzek. - Gdzie mogę położyć
swoją torbę? - Zapytała i pokazała blondynowi co trzyma w
rękach.
- Daj, zaniosę ją do mojego pokoju. -
Powiedział i jak tylko nastolatka dała mu torbę, poszedł ją
zanieść do pomieszczenia, w którym spał. Wrócił po kilku
minutach i zastał swoją dziewczynę siedzącą na kanapie w salonie
i oglądającą ich wspólne zdjęcia. - Pamiętam to. - Powiedział
siadając obok swojej ukochanej. - To było w parku po naszym
pierwszym pocałunku. - Dodał i ją objął.
- Tak, wiele się od tamtej chwili
zmieniło. - Powiedziała Laura patrząc na to zdjęcie. - Ale nigdy
tego nie zapomnę. - Dodała.
- Ja też. - Powiedział Ross. - Kocham
cię. - Dodał i pocałował swoją dziewczynę w policzek.
- Ja ciebie też. - Odpowiedziała i
wtuliła się w blondyna. - Jak mi tego brakowało. - Dodała.
- Czego? - Zapytał.
- Twojej bliskości, wsparcia,
czułości, a co najważniejsze, miłości. - Powiedziała patrząc
mu prosto w oczy. Po chwili zaczęli się do siebie zbliżać i
pocałowali się. W tym pocałunku było dużo namiętności i
pożądania. Oboje pragnęli siebie całą cząsteczką swojego
ciała. Skończyli dopiero po kilku minutach gdy w ich płucach
zabrakło tchu. - Która godzina? - Zapytała nagle szatynka.
- 17:30, a co? - Powiedział blondyn.
- Bo już nie długo trzeba się będzie
szykować do sylwestra. - Odpowiedziała brązowooka.
- Tak, wiem, ale mamy jeszcze dużo
czasu. - Zauważył.
- Masz rację, może obejrzymy jakiś
film. - Zaproponowała.
- Ok. - Powiedział i włączył
telewizję. Akurat natrafili na reklamę filmu „Dom nad jeziorem”,
który miał się zacząć za kilka sekund. Para rozsiadła się
wygodnie i wtulając w siebie oglądali film. Potem gdy się skończył
obejrzeli jeszcze „Honey” i „Za jakie grzechy”. Akurat gdy
skończył się ostatni seans, zostało pięć minut do północy.
Ross szybko pobiegł po szampan, który został z jego urodzin oraz
dwa kieliszki. - Uwaga 3....2....1. - I otworzył szampana świętując
tym nowy rok. - Wszystkiego naj z okazji nowego roku. - Powiedział
nalewając Laurze szampana.
- I nawzajem. - Odpowiedziała mu.
Razem wypili napój z kieliszków i poszli do pokoju Rossa oglądać
fajarwerki. - Jakie one są piękne. - Powiedziała Laura patrząc
przez okno.
- Może
i sztuczne ognie są piękne, ale ja widzę tutaj coś o wiele
piękniejszego – ciebie. - Powiedział jak prawdziwy romantyk, a
Laura spojrzała w jego oczy. Podeszła do niego i złożyła na jego
ustach szczery i namiętny pocałunek, a Ross oczywiście go
odwzajemnił. Po chwili oboje usiedli na łóżku, a dziewczyna znów
pocałowała chłopaka, tylko tym razem, dodatkowo usiadła na nim
okrakiem. Nadal go całując zaczęła rozpinać mu koszulę. -
Zaczekaj, serio tego chcesz? - Zapytał nagle blondyn.
- Tak, ty pokazałeś mi, że mnie
kochasz, wybaczając mi zdradę, więc teraz ja chcę ci pokazać jak
bardzo cię kocham – Powiedziała i już chciała pocałować
Rossa, ale ten w ostatniej chwili odrócił głowę. - Coś nie tak?
- Zapytała zdziwiona.
- Nie chcę, abyś to ze mną robiła
tylko dlatego, aby udowodnić mi, że mnie kochasz, ja to wiem i nie
musisz tego robić. - Powiedział.
- Ale ja chcę. - Zaczęła. - I nie
tylko dlatego, aby pokazać ci, że cię kocham tylko, dlatego, że
ci ufam i wierzę, że będziesz delikatny. Dlatego też jestem
gotowa, aby przeżyć z tobą mój pierwszy raz. - Zapewniła go.
- Serio? - W odpowiedzi dziewczyna
pokiwała twierdząco głową. - Skoro tak, to zaczynamy. -
Powiedział i pocałował swoją dziewczynę w usta. Po chwili objął
ją w tali i przerzucił tak, że teraz to on znajdował się na
górze. Po kilku minutach pozbyli się wszystkiego prócz bielizny.
Dziewczyna nadal całowała chłopaka chcąc go jakoś ośmielić do
zrobienia kolejnego kroku i nawet się jej to udało, bo blondyn
przytulił ją do siebie i ściągnął jej stanik. Ona z kolei
położyła się plecami na materacu i rozkraczyła trochę nogi.
Blondyn na początku nie był pewny czy może to zrobić, ale nabrał
pewności siebie gdy Laura się do niego serdecznie uśmiechnęła.
Ściągnął majtki dziewczyny, a potem swoje bokserki. Powoli
zbliżył się do niej i gdy dziewczyna znów się uśmiechnęła,
powoli wszedł w nią, a szatynka cicho jęknęła z podniecenia.
Blondyn spojrzał na nią, a ta się uśmiechnęła.
Odwzajemnił gest i kontynuował. Poruszał się raz wolniej, raz
szybciej, a Laura nadal czuła wielkie podniecenie. Tak było przez
dwie godziny aż zmęczeni wtulili się w siebie i zasnęli
szczęśliwi z zaistniałej sytuacji.
Koniec
***********
Witajcie, dość dawno mnie tu nie było, ale to dlatego, że najpierw rodzicie zabrali mi komputer, a potem z powodu świąt nie miałam ani chwili wytchnienia na wstawienie tutaj rozdziału. To już ostatni rozdział 2 sezonu, ale po świętach szykujcie się na 3, równie zaskakujący, sezon. Będzie się w nim wiele działo. Z okazji świątecznego czasu, chciałabym wam życzyć wesołych i spokojnych świąt oraz szczęśliwego nowego roku.
Hej, tym razem piszę tu koleżanka Marty.
Chcę was tylko poinformować, że w najbliższym czasie nie może ona dodać rozdziału. Nie pytajcie o powód. Jak się jej uda, to może doda w poniedziałek, ale nic nie obiecuję. Musicie być cierpliwi.
„Ten
prezent jest ode mnie dla ciebie. Zawiera wszystkie uczucia jakimi
cię darzę.” - Laura Marano.
*Oczami narratora.*
Ross był zdziwiony, że jego
przyjaciele i rodzina zrobili mu przyjęcie niespodziankę. Tak
naprawdę myślał, że o nim zapomnieli. - Myślałem, że o mnie
zapomnieliście. - Powiedział.
- No coś ty, Ross? - Powiedział Ell.
- To było tylko dla zmyły. - Dodał, a Ross przytulił każdego z
osobna.
- Dziękuję, wam. - Powiedział
wzruszony.
- Mamy dla ciebie prezent, Ross. -
Powiedziała Rydel i weszła z Rocky'm, Rikerem i Ell'em na ustawioną
wcześniej scenę. Każdy stanął przy swoim instrumencie i zaczęli
grać, a potem także śpiewać. Pierwszą zwrotkę zaśpiewał
Riker.
Niebo
wolno dokądś płynie Stoisz
w oknie, z oczu płyną łzy Dziś
są twoje urodziny Tak
czekałeś, lecz nie przyszedł nikt
Drugą
zaś zaśpiewała Rydel grając na klawiszach.
Dziś
są twoje urodziny Wznieś,
więc chociaż Jakiś
skromny toast Za
te smutne oczy w lustrze. Teraz
wiesz, że już nie jesteś sam.
Trzecia
należała do Rocky'ego, a czwarta do Ell'a.
Wszystkiego,
czego chcesz O
czym tylko marzysz Dzisiaj
życzę ci Wszystkiego,
co już jest O
czym jeszcze nie wiesz Byś
zawsze sobą był
Wszystkiego,
czego chcesz O
czym tylko marzysz Dzisiaj
życzę ci Wszystkiego,
co już jest O
czym jeszcze nie wiesz Byś
zawsze sobą był
Końcówkę
zaś zaśpiewali wszyscy razem, łącznie z gośćmi.
Wszystkiego,
czego tylko chcesz!
-
To jest piękne. - Powiedział Ross i przytulił całe swoje
rodzeństwo. - Dziękuję, wam. - Dodał mając w oczach łzy
szczęścia.
-
Ross, ja też mam dla ciebie małą niespodziankę, ale ona będzie
później. - Powiedziała Laura.
-
Wiesz, że nie musisz mi nic dawać? - Zapytał.
-
Wiem, ale chcę. - Powiedziała i przytuliła Rossa. - Wszystkiego
najlepszego z okazji twoich dziewiętnastych urodzin. - Dodała.
Potem wszyscy się bawili aż nadszedł moment wniesienia tortu.
Trzymał go Mark, a idąca za nim Stormie niosła 3 butelki szampana.
Wszyscy zaśpiewali naszemu solenizantowi „Sto lat”, a ten
pomyślał życzenie i zdmuchnął dziewiętnaście świeczek. Potem
każdy wziął sobie po kawałku i po kieliszku szampana dla dzieci.
-
Wznieśmy toast za naszego kochanego Rossa. - Powiedziała Rydel, a
wszyscy symbolicznie wznieśli toast.
-
Ok, teraz czas na mój prezent. - Powiedziała Laura gdy wszyscy
skończyli jeść tort. - Riker, możesz zagrać tą melodię? -
Zapytała chłopaka i podała mu kartkę z nutami.
-
Pewnie. - Powiedział i usiadł przy keyboardzie.
-
Ross, ten
prezent jest ode mnie dla ciebie. Zawiera wszystkie uczucia jakimi
cię darzę. - Powiedziała i zaczęła śpiewać piosenkę swojego
autorstwa pod tytułem „Żałuję”.
Ref:
Byłam z tobą najszczęśliwsza na świecie, Bo zawsze rozumiałeś
mnie. Sprawiłeś, że na nowo chciało mi się żyć, A ja tak
potraktowałam cię. Przepraszam, że cię zdradziłam. Żałuję
tego jak niczego innego. Wiem, że nie wybaczysz mi. 2X
1.
Możesz to odebrać za puste słowa,
Ale
wiedz, że prawdę mówię ja. Kocham Cię i nic tego nie
zmieni. Nawet jeśli ty tego samego nie czujesz.
Ref:
Byłam z tobą najszczęśliwsza na świecie, Bo zawsze rozumiałeś
mnie. Sprawiłeś, że na nowo chciało mi się żyć, A ja tak
potraktowałam cię. Przepraszam, że cię zdradziłam. Żałuję
tego jak niczego innego. Wiem, że nie wybaczysz mi. 2x
2.
Nie wiem co ty teraz możesz czuć,
Ale
wiedz, że miłość do ciebie w moim sercu pozostała.
Z
tobą szczęścia doznałam, którego nigdy nie miałam.
Sprawiłeś,
że na nowo poczułam czym jest miłość.
Pomogłeś
mi gdy najbardziej cierpiałam,
A
teraz ja sprawiłam, że znów nieszczęśliwy
stałeś się.
W tej chwili na scenę wszedł Ross, a Laura kontynuowała śpiewanie
patrząc mu prosto w oczy.
Ref:
Byłam z tobą najszczęśliwsza na świecie, Bo zawsze rozumiałeś
mnie. Sprawiłeś, że na nowo chciało mi się żyć, A ja tak
potraktowałam cię. Przepraszam, że cię zdradziłam. Żałuję
tego jak niczego innego. Wiem, że nie wybaczysz mi. 2x
Pamiętaj,
że ja nadal kocham cię.
Pamiętaj,
pamiętaj, że ja nadal kocham cię.
Gdy
skończyła wszyscy jej klaskali. - Ross. - Zaczęła szatynka. -
Napisałam tą piosenkę myśląc o tym co ci zrobiłam. Żałuję
tego jak niczego innego i chciałabym cofnąć czas, aby temu
zapobiec, ale niestety nie mogę. Wiem, że nigdy mi nie wybaczysz,
ale wiedz, że kocham cię najbardziej na świecie i jesteś miłością
mojego życia. Może jest jeszcze jakaś szansa, abyśmy byli
przyjaciółmi. Chociaż będzie mi trudno, postaram się nie myśleć
o tobie jak o moim chłopaku, tylko przyjacielu. Proszę,..... - W
tej chwili Ross nie wytrzymał i pocałował dziewczynę z czułością,
namiętnością i pożądaniem w jednym. Ona była bardzo zdziwiona
jego gestem, ale odwzajemniła pocałunek.
-
Czemu oni muszą być aż tacy słodcy? - Powiedziała rozmarzona
Rydel.
-
Czemu Ross musi być taki romantyczny? - Dodał uśmiechnięty Riker,
który akurat usiadł obok niej. Para, która stała na scenie
całowała się jeszcze kilka sekund, a gdy się od siebie oderwali,
Ross powiedział, według wszystkich tam zebranych, coś naprawdę
romantycznego.
-
Wybaczam ci tą zdradę, bo cię kocham, a ta piosenka była świetna.
Poza tym, nie chcę się tylko z tobą przyjaźnić, jesteś miłością
mojego życia i cierpię gdy nie ma cię przy mnie. - Powiedział
patrząc swojej wybrance prosto w oczy.
-
Aww. - Powiedziała publiczność po jego słowach. Tylko Laura bez
słowa przytuliła Rossa z całych swoich sił.
-
Tęskniłam za tobą. - Wyszeptała mu do ucha mając w oczach łzy
szczęścia.
-
Ja za tobą też. - Powiedział przytulając ją mocniej do siebie. -
Kocham cię. - Dodał.
-
Też cię kocham. - Odpowiedziała. Para zeszła ze sceny obejmując
się. Ross usiadł na fotelu, a Laura mu na kolanach. Teraz była
najszczęśliwsza na świecie, bo jej ukochany wybaczył jej zdradę,
której tak żałowała. Na przyjęciu bawili się do później nocy,
a gdy ktoś poczuł zmęczenie, po prostu szedł spać. Ross i Laura
siedzieli najdłużej. Usiedli w salonie i włączyli sobie film
„Zakochani w Rzymie”. Przez cały seans szatynka przytulała się
do swojego ukochanego, a ten obejmował ją ramieniem. W połowie
filmu, Ross zauważył, że Laura już zasnęła, więc ostrożnie
wziął ją na ręce i zaniósł do swojego pokoju. Miał już wyjść,
ale dziewczyna złapała go za rękę. - Zostań ze mną, potrzebuję
twojego ciepła. - Powiedziała, a chłopak bez wahania położył
się obok dziewczyny i przykrył ich kołdrą. Laura położyła
głowę na jego torsie, a ten objął ją ramieniem. W tej właśnie
pozycji oboje zasnęli z uśmiechem na twarzy.
*W
następnym rozdziale.*
Nadchodzi
sylwester. Ross i Laura są sami w domu chłopaka, bo ich rodziny
wyjechały razem, mówiąc, że chcą, aby nastolatkowie nacieszyli
się sobą. Podczas wspólnego oglądania fajarwerków, pomiędzy
nastolatkami dochodzi do czegoś co zmienia ich życie. Co się
stanie podczas nieobecności rodziny? Czy to zmieni ich życie na
lepsze? A może na gorsze? Odpowiedź znajdziecie w trzydziestym
ósmym rozdziale tego opowiadania.
PREMIERA JUŻ 19.12.13.
**********
Witajcie, jak wam się podoba rozdział? Następny dopiero w czwartek, ponieważ od jutra do środy mam same sprawdziany i muszę się uczyć. Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazicie, ale zobaczycie, że w WIELKIM FINALE wydarzy się coś pięknego, ale tego wam nie zdradzę. Musicie być cierpliwi.
„Chcemy w
ten sposób pokazać mu, że zawsze będzie dla nas najważniejszy,
nie ważne co się stanie.” - Riker Lynch.
<Pięć dni później.>
*Oczami Rossa.*
To już dziś są moje dziewiętnaste
urodziny. Cieszę się jak głupi, chociaż sam nie wiem czemu.
Szybko wstałem, wziąłem szybki prysznic i przebrany zszedłem na
dół. - Cześć wszystkim. - Powiedziałem uśmiechnięty.
- Witaj synku. - Powiedziała Stormie i
mnie przytuliła.
- Dzisiaj jest ważny dzień. -
Powiedziałem siadając przy stole w jadalni.
- Serio? A jaki? - Zapytała moja
rodzicielka.
- Poważnie nie wiesz tego? -
Zapytałem.
- Chyba coś mi mówi, aha.............
dzisiaj jest 29 grudnia. - Powiedziała, a mnie zatkało. Ona serio
nie pamięta o moich urodzinach? Zjadłem śniadanie i przez resztę
poranka nie usłyszałem nawet słowa symbolizującego o tym, że
jednak o mnie pamiętają. Nie powiem, było mi smutno, ale nie takie
rzeczy się znosiło.
- Dryń, dryń, dryń. - Ten głos
wyrwał mnie z zamyślenia. Podszedłem do drzwi i je otworzyłem, a
tuż przede mną pojawiła się Laura i jej starsza siostra –
Vanessa.
- Hej. - Powiedziały i mnie
przytuliły, a ja odwzajemniłem ich gesty.
- Witajcie. - Odpowiedziałem i
wpuściłem je do środka.
- Muszę cię porwać, Ross. -
Powiedziała Laura i nie czekając na moją reakcję, wyciągnęła
mnie na dwór.
<Tymczasem w domu Lynchów.>
*Oczami narratora.*
- I jak z Rossem? - Zapytała Vanessa
rodzeństwo chłopaka.
- Świetnie, myśli, że zapomnieliśmy
o jego urodzinach. - Powiedziała Rydel w imieniu całej reszty ich
jakże licznej rodzinki.
- To super, a teraz bierzmy się do
pracy. - Powiedziała i razem z rodziną chłopaka zaczęli dekorować
dom, ponieważ zamierzali zrobić mu przyjęcie niespodziankę. - Nie
Riker, ten materiał ma być wyżej. - Powiedziała w pewnym momencie
brązowooka.
- Wyżej nie da rady. - Powiedział
blondyn.
- Ok, to niech już będzie tak. -
Odpowiedziała i w tej chwili usłyszeli pukanie do drzwi. Ryland,
który siedział na kanapie, poszedł je otworzyć i ujrzał przed
sobą Raini, Caluma, Leo i Olivię.
- Hej, przyszliśmy, aby wam pomóc. -
Wyjaśniła Holt wchodząc zresztą do domu.
- To super, bo przyda nam się kolejna
para rąk. - Powiedziała Rydel. - Leo, Olivia, tu macie listę
zakupów, które potrzebujemy na imprezę, a tu pieniądze na nie.
Idźcie i je kupcie, tylko w centrum handlowym uważajcie na Rossa i
Laurę. - Powiedziała i wręczyła nastolatkom zapisaną kartkę i
plik banknotów.
- Spoko, możesz na nas liczyć. -
Powiedział Leo i razem z Olivią opuścili ich posesję. Po chwili
doszli do galerii handlowej i weszli do supermarketu „Angel”. -
Ok, więc ja pójdę po słodycze, a ty po picie i spotkamy się przy
paluszkach itp., ok? - Zaproponował.
- Tak. - I się rozeszli. Leo wziął
różne cukierki, ciastka, żelki, a Olivia 2 coca-cole, 4 oranżady
i soki w wielu smakach. Tak jak powiedzieli spotkali się przy dziale
z paluszkami. Stamtąd wzięli 5 paczek chipsów, 4 paluszków i 3
krakersów. W tymi produktami podeszli do kasy i zapłacili
odpowiednią sumę. Wszystko schowali do reklamówek i wyszli z
supermarketu. Po drodze jednak spotkali Laurę i Rossa.
- Hej wam, co robicie? - Zapytał
blondyn swoich przyjaciół.
- Em........ zakupy na sylwestra. -
Skłamała Olivia.
- Dzisiaj? - Zapytał.
- Tam, bo jutro może być zamknięty.
- Wyjaśnił Howard.
- Aha, spoko. - Powiedział blondyn.
- Ross, może pójdziemy coś zjeść.
- Zapytała Laura chcąc szybko urwać temat.
- Ok. - Odpowiedział i poszli do
pobliskiej restauracji zamówić pizzę. Z kolei Olivia i Leo
odetchnęli z ulgą i wrócili do domu Lynchów.
- Mamy co trzeba. - Powiedzieli widząc
udekorowany już salon.
- To świetnie, zanieście wszystko do
kuchni, a potem pomóżcie nam nadmuchiwać te balony. - Powiedziała
Rydel, a para wykonała jej polecenia.
- To wygląda pięknie. - Powiedziała
Olivia w przerwach pomiędzy nadmuchiwaniem balonów.
- Dzięki, staraliśmy się. -
Powiedział Riker. - Chcemy w ten sposób pokazać mu, że zawsze
będzie dla nas najważniejszy, nie ważne co się stanie. - Dodał
wieszając jedną z ozdób.
- Tak, zadaliśmy mu wiele cierpienia i
dziwię się, że tak szybko nam wybaczył. - Powiedział Rocky.
- Wybaczył wam, bo was kocha. -
Powiedział Leo.
- Tak, a co z Laurą? Przecież ona
była miłością jego życia. - Powiedział Riker. - Jeszcze tak nie
dawno ją kochał. - Dodał.
- Z nią nie jest tak łatwo. Ross
cierpiał najbardziej z jej powodu, ponieważ, tak jak powiedział
Riker, ona była miłością jego życia. Widziałam jego zapiski w
notatniku. Pisze tam, że bardzo chciałby jej wybaczyć, ale jakaś
cząstka jego serca, jeszcze się po tym nie pozbierała. -
Powiedziała Rydel. - Z resztą mam go tutaj. - Powiedziała i
pokazała reszcie zeszyt. - Czasem go czytam, gdy go nie ma w domu.
Mogę sobie wtedy wyobrazić jak czuł się gdy był samotny. -
Dodała.
- Pokaż. - Powiedział Riker, a Rydel
podała mu zeszyt. Otworzył go i zaczął kartkować. - Wow, tutaj
jest wszystko.... Ej, posłuchajcie. Wpis z dnia zdrady Laury. „Jak
się teraz czuję? Zdradzony, dosłownie. Mam takie poczucie, że mój
dotychczasowy świat legł w gruzach przez jedno, ale znaczące dla
mnie wydarzenie. Dzisiaj, bowiem straciłem najważniejszą i
najbliższą mi osobę – Laurę. Zdradziła mnie, a z kim?
Chłopakiem, który jest moim wrogiem numer 1 – Cody'm Christianem.
Z moją rodziną i przyjaciółmi jest tak samo, oni wszyscy uważają
Cody'ego za „nieskazitelnego i uczciwego” chłopaka, którego w
życiu dotknęła fala nieszczęścia. Nie wiem czemu on mi to robi,
niedawno go nawet o to zapytałem, ale odpowiedział, że dlatego, że
się urodziłem. Sam nie wiem czemu, ale wydawało mi się wtedy, że
kłamał, ale to nie ważne. Przez niego moje życie się skończyło.
Gratulacje Cody, dopiąłeś swego.”
- Riker zacytował, a reszcie zrobiło się przykro.
- Zgadzam się, ale czasu cofnąć się
nie da. - Powiedziała Rydel. - Przeczytaj im wpis z dnia pogodzenia
się z nami. - Dodała.
- Ok. - Odpowiedział najstarszy i
przekartkował zeszyt aż odnalazł wspomniany spis. - „Dzisiaj
wybaczyłem mojej rodzinie i Ell'owi to jak mnie potraktowali. Cieszę
się, że tak uczyniłem, bo teraz przynajmniej mam ich przy sobie,
za czym bardzo tęskniłem. Mam tylko nadzieję, że ta ostania szansa jaką im dałem, będzie dla nich przestrogą i jej nie
zniszczą..... Ok, muszę już kończyć, bo właśnie idziemy na
lody. Jak mi tego brakowało.” - Zacytował
i oddał zeszyt swojej młodszej siostrze. - Ok, połóżmy jedzenie
i picie na stole, a potem ktoś niech napisze do Laury, że może już
przyprowadzić Rossa. - Powiedział i razem z resztą dokończyli
rozkładanie jedzenia i picia na stole. Do tego co kupili Leo i
Olivia doszedł jeszcze ulubiony tort Rossa, zrobiony przez Stormie i
3 butelki szampana dla dzieci, ale tego jeszcze nie stawiali na
stole. - Gotowe, Rydel napisz Laurze, że mogą już wracać. -
Powiedział Riker, a Rydel wykonała jego polecenie.
„Laura,
już skończyliśmy, więc możesz śmiało przyprowadzić tutaj
Rossa.” -Napisała
jej.
„Ok,
jesteśmy już w drodze, będziemy za kilka minut.” -
Odpisała jej. Wszyscy zgasili światło i schowali się za różnymi
meblami. Gdy tylko usłyszeli otwierające się drzwi, a światło
się zapaliło, wyskoczyli w kryjówek i krzyknęli razem z Laurą. -
Niespodzianka! - Rossa to zaskoczyło, a wszystkich wokół jego
odpowiedź...
*W
następnym rozdziale.*
Po
krzyknięciu przez wszystkich „Niespodzianka!”, Ross mówi coś
co zadziwia wszystkich gości. Czy będą to miłe słowa? Czy
Rossowi przyjęcie będzie się podobać? Odpowiedzi znajdziecie w
następnym rozdziale.
PREMIERA JUŻ 15.12.13.
******* Dzisiaj się nie rozpiszę bo muszę iść się uczyć. Moja nowa płyta z A&A dotarła. =D
„Kocham
go najbardziej na świecie, jest miłością mojego życia i dlatego
zrobię to, dla niego.” - Laura Marano.
*Oczami narratora.*
Dzisiaj jest 24 grudnia, czyli Wigilia
Bożego Narodzenia. Od kłótni Laury i Rossa minęło kilkanaście
tygodni, żeby nie powiedzieć miesięcy. Od tamtego dnia nie
zamienili ze sobą żadnego słowa, nawet gdy kilka dni wcześniej
Laura miała urodziny, Ross wysłał jej życzenia sms'em, a nie jak
to zawsze robił, powiedział prosto w twarz. Dzisiejszego dnia
jednak coś się zmieniło, ale o tym później. Szatynka wstała z
łóżka i podeszła do szafy. Po dłuższych poszukiwaniach,
znalazła w końcu strój, w którym zamierzała chodzić przez
prawie cały dzień. Z tym strojem weszła do łazienki, a tam się w
niego przebrała. Po wykonaniu porannej toalety, opuściła „pokój
czystości” i zeszła na dół. - Hej mamo, hej tato, hej siostro.
- Przywitała ich i pocałowała każdego z osobna w policzek.
- Witaj, Laura. - Odpowiedzieli jej
niczym grecki chór.
- Dziewczynki, mamy dla was nowinę,
która z pewnością was ucieszy. - Powiedział tata gdy wszyscy już
siedzieli przy stole w jadalni i kończyli jeść przygotowane przez
Ellen śniadanie – naleśniki z owocami.
- Jaką? - Zapytały jednocześnie
siostry Marano nie ukrywając swojego zaciekawienia.
- Zaprosiliśmy do nas na kolację
wigilijną rodzinę Lynch. - Wyjaśniła Ellen, a Laurze na samo
wspomnienie nazwiska miłości jej życia, zrobiło się smutno. Nie
miała dość odwagi, aby po tym wyznaniu, które miało miejsce
kilka miesięcy temu, spojrzeć blondynowi prosto w oczy i powiedzieć
„Wesołych Świąt”. Za bardzo się bała tego co może myśleć
o niej chłopak.
- Ale kiedy oni będą? - Zapytała
Laura, gdy nagle w całym domu rozległ się dźwięk dzwonka przy
drzwiach wejściowych.
- To właśnie oni. - Powiedział
Damiano i poszedł otworzyć gościom. - Witajcie, akurat o was
rozmawialiśmy. - Powiedział i wpuścił wszystkich do środka.
- Hej, wam. - Powiedziały Ellen,
Vanessa i Laura, chociaż ta ostatnia z nich czuła zmieszanie w
obecności Rossa. Z resztą on miał tak samo.
- Cześć wszystkim. - Odpowiedziała
rodzina Lynchów.
- Ok, to może ja pójdę coś
popichcić, a ty Laura idź z Rossem na strych i przynieście
choinkę oraz bombki, a potem ją ładnie udekorujcie i postawcie w
salonie, ok? - Powiedziała Ellen doskonale znając powód takiego
zachowania jej młodszej córki. Tak naprawdę zaproszenie do ich
domu Lynchów miało być w pewnym stopniu próbą zbliżenia ich do
siebie, bo ich najbliżsi nie mogli przestać patrzeć jak ta dwójka
cierpi nie będąc ze sobą.
- Dobrze mamo. - Odpowiedziała jej
brązowooka i gestem ręki pokazała Rossowi, aby szedł za nią.
Szli przez cały ten czas nie odzywając się do siebie nawet jednym
krótkim słowem. Panująca pamiędzy tą dwójką cisza była nie
do zniesienia, ale żadne z nich nie wiedziało w jaki sposób ma
zacząć rozmowę. Po chwili dotarli na strych. Laura dała
blondynowi sztuczną choinkę, a sama wzięła pudło z bombkami i
reklamówkę z lampkami i innymi dodatkami. Trzymając te atrybuty
wrócili do salonu, gdzie było już przygotowane miejsce na
postawienie drzewka. Blondyn postawił je w wyznaczonym miejscu i
razem z Laurą zaczęli dekorować choinkę, nawet się na siebie
nie patrząc, a co dopiero rozmawiając. Prawda jest taka, że Ross
chciał, aby to Laura zaczęła rozmowę, bo w końcu należą mu
się wyjaśnienia. Szatynka z kolei obawiała się, że blondyn nie
będzie chciał jej słuchać i, co gorsza, gdy wyzna mu swoje
uczucia nie będzie do niej czuł tego samego. Drzewko skończyli
dekorować po kilku minutach.
- Co teraz mamy zrobić? - W końcu
odezwał się blondyn.
- Czekaj, zapytam się mamy. -
Odpowiedziała i weszła do kuchni, w której była jej rodzicielka i
pani Stormie. - Mamo, co mamy teraz zrobić? - Zapytała dziewczyna.
- A co, już skończyliście? -
Zapytała, a w odpowiedzi Laura przytaknęła twierdząco głową. -
Ok, to może teraz zaprowadź go do swojego pokoju, a potem was
zawołamy. - Powiedziała.
- Ok. - Odpowiedziała szatynka, choć
tak naprawdę bała się być sam na sam z Rossem. Wróciła do
chłopaka, który był w salonie i podeszła do niego. - Mamy iść
do mnie i coś porobić, a potem nasze mamy nas zawołają. -
Powiedziała i pociągnęła chłopaka do swojego pokoju. Laura
usiadła na łóżku, a Ross na fotelu obok.
- Tak dłużej nie może być. -
Odezwał się nagle blondyn i stanął na równe nogi.
- Co masz na myśli? - Zapytała go
dziewczyna.
- Mówię o naszej relacji. Od miesięcy
nie zamieniliśmy ze sobą nawet słowa, po tym jak wybiegłaś z
kawiarni. Może powinniśmy zapomnieć o tamtym sporze i być
przyjaciółmi, ale tym razem takimi prawdziwymi i najlepszymi, co ty
na to? - Zaproponował, a Laura po wysłuchaniu go w ciszy, podniosła
się z łóżka i przytuliła go z całych swoich sił.
- Też tak sądzę. - Wyszeptała mu do
ucha. Oderwali się od siebie i spojrzeli głęboko w oczy. Im obojgu
brakowało tej bliskości drugiej osoby, ale nie mogli nic z tym
zrobić. Teraz gdy takie zdarzenie miało miejsce, pragnęli nad
życie się pocałować i nawet zaczęli się do siebie zbliżać.
Dzieliło ich już kilka milimetrów gdy nagle usłyszeli głośny
krzyk.
- Ross, Laura, zejdźcie na dół! -
Krzyknęła Stormie, a nastolatkowie odskoczyli od siebie jak
opażeni. Udając, że nic się nie stało, wyszli z pokoju i zeszli
na dół, a tam zastali wszystkich członków obu rodzin. - Kolacja
już na stole, ale może wcześniej nam coś zaśpiewacie. -
Powiedziała blondynka. Nastolatkowie bez słowa podeszli do
keyboardu. Ross przy nim usiadł i zaczął grać doskonalę znaną
im obojgu melodię. Po chwili zaczął także śpiewać.
R:
What's your favorite time of year can you tell me,
Laura
nie pozostawała mu dłużna i po chwili wszyscy mogli usłyszeć
także jej melodyjny i delikatny głos.
L:
The one that never gets here fast enough.
Następny
wers piosenki należał do Rossa, więc go zaśpiewał, a zaraz po
nim zaśpiewał także Laura.
R:
It is fall or spring a summer thing. L:
Winter is my favourite time because...
Refren z
kolei zaśpiewali razem.
L&R:
Billion lights are blinking. Jingle
bells ale ringing. Everybody's
singing. I
love christmas! Santa's
almost flying. Lots
of ribbon tying. Presents
multiplying. I
love christmas! Oh...
O...Whoah...O... (x3) I
love christmas!
Piosenka wyszła im przepięknie,
wszyscy im klaskali. Po chwili wszyscy zasiedli do stołu dzieląc
się wcześniej opłatkiem. Wigilia minęła im miło, ale to
dlatego, że byli w swoim towarzystwie. Jednak dwójka naszych
bohaterów nawet nie wiedziała, że za kilka dni wydarzy się coś
co zmieni ich życie.
*W
następnym rozdziale.*
Zbliżają
się dziewiętnaste urodziny Rossa, więc jego rodzina i przyjaciele
zamierzają zrobić mu przyjęcie niespodziankę. Laura ma nawet
pomysł na prezent. Czy impreza im się uda? Czy Ross będzie z niej
zadowolony? Czy prezent Laury zmieni ich relacje? Odpowiedzi
znajdziecie w 36 rozdziale.
PREMIERA JUŻ 12.12.13.
************ Wiem, że rozdział krótki, ale takie już będą do końca sezonu, czyli jeszcze 3-4 rozdziały. Od razu mówię, że 3 sezon pojawi się dopiero po świętach, bo chciałabym poświęcić ten czas przyjaciołom. Podoba wam się rozdział? Jak myślicie, jaki prezent będzie miała dla Rossa Laura? Jak chcecie to piszcie swoje przypuszczenia na mojego e-maila: martabhannah@gmail.com.
